Rock Me to Sleep
BY ELIZABETH AKERS ALLEN
Backward, turn backward, O Time, in your flight,
Make me a child again just for tonight!
Mother, come back from the echoless shore,
Take me again to your heart as of yore;
Kiss from my forehead the furrows of care,
Smooth the few silver threads out of my hair;
Over my slumbers your loving watch keep;—
Rock me to sleep, mother, – rock me to sleep!

Backward, flow backward, O tide of the years!
I am so weary of toil and of tears,—
Toil without recompense, tears all in vain,—
Take them, and give me my childhood again!
I have grown weary of dust and decay,—
Weary of flinging my soul-wealth away;
Weary of sowing for others to reap;—
Rock me to sleep, mother – rock me to sleep!

Tired of the hollow, the base, the untrue,
Mother, O mother, my heart calls for you!
Many a summer the grass has grown green,
Blossomed and faded, our faces between:
Yet, with strong yearning and passionate pain,
Long I tonight for your presence again.
Come from the silence so long and so deep;—
Rock me to sleep, mother, – rock me to sleep!

Over my heart, in the days that are flown,
No love like mother-love ever has shone;
No other worship abides and endures,—
Faithful, unselfish, and patient like yours:
None like a mother can charm away pain
From the sick soul and the world-weary brain.
Slumber’s soft calms o’er my heavy lids creep;—
Rock me to sleep, mother, – rock me to sleep!

Come, let your brown hair, just lighted with gold,
Fall on your shoulders again as of old;
Let it drop over my forehead tonight,
Shading my faint eyes away from the light;
For with its sunny-edged shadows once more
Haply will throng the sweet visions of yore;
Lovingly, softly, its bright billows sweep;—
Rock me to sleep, mother, – rock me to sleep!

Mother, dear mother, the years have been long
Since I last listened your lullaby song:
Sing, then, and unto my soul it shall seem
Womanhood’s years have been only a dream.
Clasped to your heart in a loving embrace,
With your light lashes just sweeping my face,
Never hereafter to wake or to weep;—
Rock me to sleep, mother, – rock me to sleep!
[ Source: She Wields a Pen: American Women Poets of the Nineteenth Century (University of Iowa Press, 1997) ]

Elizabeth Akers Allen (1832 – 1911) was a journalist and poet. She used the pen name of Florence Percy for much of her early work, some of which was published when she was only 12. Born in Maine, Elizabeth lived in Italy, Virginia, New England , Washington, D.C., and New Jersey before ultimately settling in New York. She worked as an editor, European correspondent, government clerk, and Civil War nurse in the course of her career, publishing eight books of poetry and one novel along the way.

in 1851, Elizabeth Akers had married Marshall Taylor, but he abandoned her and their daughter. They got divorced in 1857, and three years later she married Paul Akers, a sculptor from Maine whom she had met in Rome, but he died of tuberculosis a year later. Their only child died shortly afterwards. It was not an easy thing to digest. In such a mental state, paralyzed by excruciating pain, she wrote the verses of ‘Rock Me to Sleep’.Rock Me to Sleep’ was written during the poet’s European sojourn. The poem was first published in the Saturday Evening Post of Philadelphia, Pennsylvania, in 1859. The poem became very popular during the American Civil War. ‘Rock Me to Sleep’ is a sentimental poem written by the American poet Elizabeth Akers Allen. This poem centers on a depressed speaker who is missing her mother badly and upholds the importance of her mother in her life. She describes the role of the poet’s mother and how the poet misses her in the days of dire need. Mother takes care of her child , body , appearances , state of needs: saving from dangers and diseases , eating bathing , clothings , bathing , crying, sleeping and smiling. She rocks us to sleep with singing lullabye and removes all possible harshness of the world that may try causing losses in our life. Rocking consists of two movements back and forth . Poet hereakes requests twice for rocking to sleep.This poem consists of six eight-line stanzas. Each stanza of the poem contains a regular rhyme scheme and it is AABBCCDD. Each stanza has four rhyming couplet with conventional metrical scheme. Each line contains ten syllables. After grouping the syllables in five units, one has to give stress to the second syllable on each foot. In this way, one can find that the overall poem is composed in iambic pentameter. However, there are no metrical variations in this poem, giving it a lullabye-like scheme. Elizabeth Akers Allen’s :” Rock Me To Sleep , Mother ! ” : Information Appreciation and poem Analysis Presented by V Jayaraj Pune India July 10 , 2022 : : : : : : : : : : : : : : :

રોક મી ટુ સ્લીપ , મધર : મને નિદ્રાપ્રદ હીંચકે ઝુલાવ , મા : : એલિઝાબેથ આકેર્સ એલન : : : : ભાવાનુવાદ અર્થ નિર્દેશ આસ્વાદ કાવ્યાર્થ વિચાર સંકલન વિ જયરાજ : : ૬ સ્ટાન્ઝા : ( ૧ ) : : ” પાછો ફર , અરે ! સમય , તારી શીઘ્ર ગતિ પરથી , પાછો વળ , માત્ર આજની રાત માટે મને ફરીને બાળક બનાવ. સાદ વગરના કાંઠેથી પાછી ફર મા. જૂના જમાનામાં મને છાતી સરસી રાખતી હતી ત્યાં ફરીથી લઈ જા ; મારા કપાળે પડ્યાં સળ પરેથી ચૂમી લે. મારા વાળમાંથી નીકળી પડતા થોડા સફેદ‌ લાંબા વાળને સરખા કરી આપજે ; મને આવતી પ્રગાઢ નિદ્રા પર તારી પ્રેમાળ નજર રાખજે :- મને નિદ્રાપ્રદ હીંચકે ઝુલાવ , મા – નિંદરના હીંચકે ઝુલાવ ! “

સને ૧૮૫૯ માં લખાયેલ આ કવિતા :” Rock me to sleep” : વર્તમાન સમયમાં પણ , હજુ સુધી તેના મહત્વ સાથે જાણીતી રહી છે : ખાસ કરીને ઉઘાડ આપતી પંક્તિઓ “Backward, turn backward, O Time, in your flight,

Make me a child again just for tonight!” : : અહીં પ્રથમ પંક્તિમાં , personification of time : સમય સંબંધિત ‘વ્યક્તિકરણ’ વ્યક્ત થયું છે. સમયની આગળ ને આગળ લઈ જતી શીઘ્ર ગતિ પરથી ભૂતકાળમાં પાછા વળવાની વિનંતી કરી છે જેથી માત્ર એક ( આજની ) રાત માટે ફરીને બાળક બનવાની આશા શક્યતઃ પૂર્ણ થાય. કવિમન અવસન્ન , ભારેખમ , ચિંતીત અને પીડાથી ઘેરાયેલું છે : માતાનો સધિયારો શોધી રહ્યું છે જે વર્તમાન સમયમાં હાજર નથી ; પણ તેને સંબોધી રહ્યાનું વલણ ‘apostrophe’ કાવ્યાત્મક રીતે ઉપકારક બનીને રીડરને ઓતપ્રોત કરશે. ” furrows of care ” માં રહેલો “metaphor” અને “silver thread“માં રહેલી “metonymy” ( મિટોનિમિ ) : અજહલ્લક્ષણા ( નામને ઠેકાણે લક્ષણ/વિશેષણ : : કપાળે “સળ” અને “સફેદ વાળતંતુ” દ્વારા સૂચવે છે કે કાવ્યપઠન કરનાર કવિ પાકટ વયે પહોંચ્યા છે ( speaker is old ) : : મા , કેશગુચ્છમાંથી સિલ્વર થ્રેડ કાઢી નાખશે અને વાળ સરખા કરી દેશે : mother will smooth the hair : એટલે કે દુઃખી અવસન્ન બાળમનને શાતા વળે અને એજ રીતે દીકરીના જીવ ને નડયા વિઘ્નો અને જીવનના અંતરાયો દૂર કરનાર માતાનું ગુણગાન સમજાવ્યું છે. Her kiss can relieve her tensions. She urges her mother to rock her to sleep. In this way, the poet wants to be an infant and relive those days. Only , her mother can help her daughter in such grave conditions of pain. ” echoless shore ” કાંઠેથી ફરીથી બોલાવનાર “સાદવિહીનતા”માં અભિપ્રેત “મૃત્યુ” : “death” સૂચવ્યું છે. She will be relieved if her mother takes her close to heart like she did when the speaker/ poet was a child. કવિ મનની મૃત્યુ સુધીની વેદના છે , આ.

( ૨ ) : : “પાછળ , વહો પાછળ , અરે ! ઓ દીર્ઘકાળ જુવાળ ! હું વૈતરું કરીને અને આંસુઓ લોઈને થાકી ગઈ છું,- (બદલા વિનાના પરિશ્રમથી: વળતર વગરના વૈતરા કરીને: ઈનામ રહિત સખત મહેનત- મજુરી કરીને ) , વ્યર્થ આંસુઓ લોહ્યા – તે બધું લઈ જાવ અને મને મારું બાળપણ પાછું આપજો ! હું ધૂળાવશેષ અને અવનતિ મળ્યા કરવાથી કંટાળી ગઈ છુ – મારા આત્માનું ઐશ્વર્ય અને જીવનસત્ત્વ લગાતાર ઘસાતું રહેવાથી હતોત્સાહિત થાઉં છું ; અન્યોને માટે , વાવું અને લણણી પણ કરી આપું તેનાથી પરેશાન છું :- મને નિદ્રાપ્રદ હીંચકે ઝુલાવ મા – નિંદરના હીંચકે ઝુલાવ ! “ :— “Backward flow backward” : થી શરૂં થતી દ્વિતીય સ્ટાન્ઝાની રટ પહેલીવારના જેવી જ છે : પણ અહીં કરેલ વિનંતી દીર્ઘકાળ જુવાળ ને સંબોધી છે અને તે પણ સમય સાથે કદમ મિલાવતું રૂપક : metaphor છે. કવિ વૈતરા કરીને કંટાળી ગઈ છે , જેને લીધે સંઘર્ષમાંથી પરિણામિક મહાકષ્ટ , તથાકથિત માનસિક વ્યથા , સંતાપ અને પીડા ના ઉદગાર વ્યક્ત કરતા નીપજેલ હતોત્સાહ સ્પષ્ટ કરે છે ; જેના ચક્રાવામાંથી ભાવનાત્મક રીતે અને આધ્યાત્મિક રીતે મુક્તિ મેળવવા માતાના સધિયારા , પ્રેમ અને સહાય માટે અપેક્ષા રાખે છે. અંતમાં કહે છે : ” Weary of sowing for others to reap;—

Rock me to sleep, mother – rock me to sleep” : : વાવ્યું , લણ્યુ , ફળ અન્યને મળ્યું ; પોતાના વિશે વિશેષ કંઈ વિચાર્યું જ નહીં. માટે હવે , અત્યારે ગેરહાજર માતા વર્તમાન માં પાછી ફરે તો કહેવાય કે : ” નિદ્રાપ્રદ હીંચકે ઝુલાવ મા – નિંદરના હીંચકે ઝુલાવ ! ” ૩ , ૪ , ૫ , ૬ : : : : ( ૩ ) : :” દંભાચાર , અધમાચાર , અને જૂઠેજૂઠ થી કંટાળી ગઈ છું , મા , હે મા , મારા અંતઃકરણને તારી જરુર છે ! લીલાંછમ ઘાસથી ઢંકાયેલી કેટલીયે ગ્રીષ્મ ઋતુઓ વીતી , જોતજોતામાં (ફૂલો) ખીલ્યાં અને કરમાયા : તેમ છતાં , પ્રબળ ઝંખના અને પીડાના ઊભરા સાથે , આજ રાતે , ફરીને તારી મોજૂદગી વિદ્યમાન રહે તેને માટે આતુર છું. ચૂપકીદીના સુદીર્ઘ સ્થળ અને કાળના ઊંડાણમાંથી આવ :– મને નિદ્રાપ્રદ હીંચકે ઝુલાવ મા – નિંદરના હીંચકે ઝુલાવ !”

ત્રીજા સ્ટાન્ઝા માં , પોતાના જીવનમાં સામનો કરેલો તે દંભાચાર , અધમાચાર અને જૂઠેજૂઠ થી ભરેલા વર્તાવ થતાં રહ્યાં હશે જેનાથી કંટાળી ગઈ હોવાના પરિણામે પ્રબળ ઝંખના અને પીડા ના ઊભરા સાથે માતાનો સધિયારો કેટલો આવશ્યક થઈ પડ્યો છે તેનો તલસાટ વ્યક્ત કરે છે. માતા વિનાની કેટલીયે ગ્રીષ્મ ઋતુઓ અને ત્યારબાદ આવતા ઉનાળાના અનેક વર્ષો આવ્યાંગયા જે સૂચવે છે લીલાંછમ ઘાસ અને ફુલો ના રૂપક : metaphor દ્વારા , જે ઊગ્યાં, છવાતાં રહ્યાં ને સુકાતા રહ્યાં ; ખીલ્યાં ને કરમાતા રહ્યાં : જેમાં જીવનની નશ્વરતા અને ક્ષણભંગુરતા સ્પષ્ટ કરી છે. આ બધી વાસ્તવિકતા સાથે એકમાત્ર સત્ય એ છે કે માતાનો સધિયારો અને પ્રેમ હરહંમેશ દરેક સ્થળેકાળે આવશ્યક છે જેની પીડા ભર્યા જીવનમાં મૃત્યુ અફર હોય માત્ર ઉત્કંઠિત ઝંખના રાખવાની છે. માતા પુત્રીને પ્રેમ કરે છે ; પુત્રી માતાને પ્રેમ કરે છે , હરહંમેશ અને વારંવાર કહે છે :– “મને નિદ્રાપ્રદ હીંચકે ઝુલાવ મા – નિંદર ના હીંચકે ઝુલાવ ! ” :–

( ૪ ) : : Pending visit this post again later on to enjoy the appreciation of the poem.