Pandit Kumar Gandharva Birth Centenary : : KABIR ( 1 ) Sunta hai Guru Gyani : Ud Jayega Hans Akela ( 2 ) : Ram Niranjan Nyara Re ( 3 ) : : SURDAS : : Girdhar Brij dhar Murli Adhar Dhar : Raag Darbari ( 4 ) : Nain Ghat Ghatat Na Ek Dhari ( 5 ) : : BANDISH : : Various Raaga : : SMARAN ANJALI : :

Gandharva on a 2014 stamp sheet of India. ( 8 April, 1924 , Sulebhavi, Belgaum District, Karnataka, India — 12 January 1992 (aged 67) Dewas, India :  Years active
1934–1992 : born in Sulebhavi near Belgaum, Karnataka, India in a Kannada-speaking Lingayat family. By the age of 5 he started  singing and by 11  his father sent him to study music under the well-known classical teacher, B.R. Deodhar at Bombay. By his early 20s, Gandharva was seen as a star of music and was praised by critics.

Kumar Gandharva: Timeless icon who redefined khayal : : Pandit Kumar Gandharva (pronunciation: [kumaːɾ ɡən̪d̪ʱəɾʋə], Kn: ಕುಮಾರ್ ಗಂಧರ್ವ; 8 April 1924 – 12 January 1992), originally known as Shivaputra Siddharamayya Komkalimath was an Indian classical singer, well known for his unique vocal style and for his refusal to be bound by the tradition of any gharana. The name, Kumar Gandharva, is a title given to him when he was a child prodigy; a Gandharva is a musical spirit in Hindu mythology. :  He shook the world of Khyaal by critically examining every aspect of this music—the tradition; its performing practices; its walls and paths; the very fundamentals…. In this act of questioning and seeking answers, he drew deeply from parampara, the tradition itself—not just of khayal, but all music, and indeed all sound, around him. : He asserted that it was an older tradition that he was reclaiming. Kumar Gandharva emerged as a musician of great promise after training under B.R. Deodhar and Anjanibai Malpekar. While Deodhar had drunk deeply on the tradition of khayal under his guru V.D. Paluskar, he was also a widely travelled man who encouraged the young Kumarji to listen to the music of all masters. His decision to move to the dry but musically studded environs of Dewas in the Malwa region to recuperate, ( as he was infected  with tuberculosis , its  a severe blow requiring him to live in 5 years of isolation.  To allow his lungs to heal, he was not permitted to even speak . He found remedy for T B with Streptomycin from the year 1952. ) however, yielded unimagined treasures. For Kumarji, tradition was not just the tradition of khayal or dhrupad—regarded “classical music”—but folk music too—lok dhun. Folk songs punctuated the serene atmosphere of Malwa—like flowers of varied hues and fragrances in an untended garden. Folk song is not cultivated like the song of khayal—it is a dhun, hummed to oneself, a simple tune, not more than three or four swaras repeated over and over to cast a spell. It was Kumarji’s conviction that ragas are traceable to lok dhuns many of whose links are now forgotten. He arrived at this not-unprecedented theory after an intensive documenting of these folk songs of Malwa which he and Bhanumati, his first wife, carried out during his period of sickness. His renditions of ragas swirl with dhuns—well-known ragas gleam with uncanny colours. His raga explorations are in short and sharp phrases working the dhuns that lie at the raga’s heart. He said, ” Art means reflective thinking. What is the use of just a good voice? A cuckoo has a sweet voice but do we consider it an artist?” : Kumarji crafted a completely novel and astonishing way with sound in his nirguni bhajans—he attributed this to the sur of the wandering fakirs whose music too rent his world in Dewas. Again, while the sounds of his nirguni bhajan renditions smell of the earth, they do not let us sink into complacency of easy familiarity. He composed sparkling bandishes like “rang na daaro shyamji” and “sira pe dhari ganga” in old ragas like Sohoni and Shankara. And he composed bandishes as carriers of new ragas that he created. His singing in faster tempos, particularly his mastery over Madhya-laya, was widely revered , although criticized on his vilambit gayaki. Gandharva was awarded the Padma Bhushan in 1977 and India’s second-highest civilian honour, the Padma Vibhushan in 1990.  The Kumar Gandharva Foundation (Mumbai), formed by his student Paramanand Yadav, promotes the development of Hindustani music and Carnatic music. Gandharva’s grandson Bhuvanesh (Mukul’s son) has also made a name for himself as a classical singer. Gandharva died on 12 January 1992, at his Dewas residence, Madhya Pradesh after a long history of lung infection ailment for decades. He was cremated with full state honors and his funeral was attended by hundreds of music lovers from all over the country. : : : : CLICK HERE In BELOW to know and enjoy the Life Story of Kumar Gandharva ( as presented by BBC ) who transformed the Indian  Classical music swirled with Nirbhay Nirgun Dhun of Much acclaimed popularized Music 🎵🎶 of our time.  : : https://youtu.be/3M4RweSBtOY?si=FL8KZq0j0pk6gP2-

1 ) Sunta hai Guru Gyani : : Bhajan by KABIR: Vocal : Pt. Kumar Gandharva : : : :  https://youtu.be/ordi4e72nVY?si=qW8SIND7Rv91_F85

2) Ud Jayega Hans Akela : : Bhajan By KABIR: Vocal :  Pt Kumar Gandharva : : : :  https://youtu.be/mKc3gy-SHmE?si=6uAY3FjcBdfbyyvl

राम निरंजन न्यारा रे, अंजन सकल पसारा रे

अंजन उत्पति, ओंकार, अंजन मांगे सब बिस्तर
अंजन ब्रह्मा शंकर इंदर, अंजन गोपी संगी गोविंद रे

अंजन वाणी, अंजन वेद, अंजन किया ना ना भेद
अंजन विद्या पथ पुराण, अंजन वो कट कट ही ज्ञान रे

अंजन पाती अंजन देव, अंजन की करे अंजन सेव 
अंजन नाचे अंजन गावे, अंजन भेष अनंत दिखावे रे

अंजन कहां कहां लग केता, दान पुनि तप तीरथ जेता
कहे कबीर कोई बिरला जागे, अंजन चढ़ी अनंत ही डागे रे

3) Ram Niranjan Nyara Re : : Bhajan by KABIR :  Vocal :  Pt Kumar Gandharva  : : : : https://youtu.be/Hr8ama4aXHY?si=d797qIRawtQpUZXF

: : : : આસ્વાદ કાવ્યાર્થ વિચાર વિ જયરાજ પૂણે ઈન્ડિયા : : રહસ્ય વાદી ભજન ,”રામ નિરંજન ન્યારા રે.”  કબીર નો શિક્ષા પરિપત્ર કહી શકાય જેમાં સૂચવ્યા પ્રમાણે પૂર્ણ સાક્ષાત્કાર થવા પહોંચવા નો પ્રયત્ન દૂર્લભ છે અને તેમ કરતાં નિષ્કલંક રહેવાની સંભાવના રહેતી નહિ હોય. શબ્દો થી પરે સાક્ષાત્કાર નો બોધ,  પૂર્ણતા થી જરાય ઓછો ન હોય , જેથી કલંકિત ગણાવું પડે. અહીં અસત ના નિષેધ આલેખન અનેકવિધ ઉદાહરણ પૂરાં પાડશે. બ્રહ્મા, શંકર, ગોવિંદ, ઈન્દ્ર સમેત સર્જી તે સૃષ્ટિ, પ્રકૃતિની નાનામાં નાની પત્તી , અપ્રાપ્તિ ની પકડ માં થી બચ્યાં નથી. ધર્મ ગ્રંથો ના અધ્યયન, સત્કાર્યો નાં પરોપકાર , તીર્થ સ્થળો ની જાત્રા : આ સૌ એવાં ઉદાહરણો છે કે જ્યાં દુષિત દ્વન્દ્વ વિજયી થયા છે. જુવો ત્યાં દેખાતી દુષિતતા ખરેખર છે જ , જે માનજો. નિષ્કલંક , અપરિવર્તનીય અનુભૂતિ ની પૂર્ણ સ્થિતિ એ એકાદ વિરલો / અસાધારણ વ્યક્તિ , સદાય જાગ્રત રહીને એકાગ્રતા થી પહોંચવા સજ્જ પ્રબુદ્ધ થયેલો હોય શકે. આ બેજોડ વિરલ વ્યક્તિ તે નિષ્કલંક શ્રી રામ. સત્યનિષ્ઠ ( with full integrity ), વાસ્તવ ની સંપૂર્ણતા Complete  Truth ને પ્રગટ કરી શકનાર શ્રી રામ. : રામ નિરંજન ન્યારા રે.. .  રામ નિરંજન ન્યારા રે. : : : :   1) : : “Ram Niranjan Nyara Re, Anjan Sakal Pasarra Re,”: “Niranjan” means spotless ( બેદાગ/ નિષ્કલંક ) unmatched Supreme Being. “Anjan” means illusion or affections and attachments which are deceiving. With illusion , unreal universe/ world seem realy existent however distinct from Supreme Being. Worldly attachments are understood as “માયા “; wealth/ riches, bhang like substances,are such objects that  can present unreal in to deceiving real. In this sense ” નિરંજન” / “Niranjan” means ” માયા રહિત તત્વ” that can be manifesting entire Anjan/”deceiving real”: આમ, ” નિષ્કલંક રામ બેજોડ છે. સંપૂર્ણતા ને / વાસ્તવ ને પ્રગટ કરે છે.” 🪷 🪷 🪷 2) : : “अंजन उत्पति, ओंकार, अंजन मांगे सब बिस्तर
अंजन ब्रह्मा शंकर इंदर, अंजन गोपी संगी गोविंद रे ” : : : : : : “Anjan Utpatee OM Kaar/ Anjan Mange  Sab Bistaar”, : :   Anjan is A Supreme  Spirit/ Dev. Anjan is A Womb of creation and OM Kaar, Anjan demands Expansiveness. : : Anjan Brahma, Shankar, Inder; Anjan Gopi sangi Govind ( Shri Krishna ) : : ઓમ્ કાર ની ઉત્પત્તિ માયા માં થી થઈ , માયા માં થી જ વિભિન્ન નામ – રૂપો માં વિસ્તાર થયો.  બ્રહ્મા , શંકર , ઈન્દ્ર , ગોપી – ગોવિંદ “દાગદાર”/ લાંછિત છે. સૃષ્ટિ  નો ગર્ભ , ઓમ્ “લાંછિત” છે. All Gods are stigmatised  /  tainted and are all who gained unreal  and  found No Truth or Real  🪷🪷 🪷 3) : : “अंजन वाणी, अंजन वेद, अंजन किया नाना भेद
अंजन विद्या पथ पुराण, अंजन ઘોकट कट ही ज्ञान रे ” : : : : ” Anjan Vanee , Anjan Ved, Anjan Kiya Nana Bhed,” : Spoken Words and Heard ‘Vedas’ are Anjan, Anjan has created innumerable Distinctions; ” / “Anjan Vidhya Path Purana , Anjan gho Kat Kat hee Gyana Re ” : વદી વાણી ને સાંભળી યાદ રાખ્યાં એ વેદ માયા છે, માયા થી જ ભિન્ન ભિન્ન રૂપો પડ્યાં; / કહો કે, માયા ને લીધે જ જગતના રૂપો બ્રહ્મ થી ભિન્ન ભિન્ન સ્વરૂપો માં દેખાય છે. : વિદ્યા, પાઠ પુરાણો માયા છે, વાચિક જ્ઞાન / વાણી ને લગતું જ્ઞાન ( જપ , તપ , પૂજા કર્મ , હાવભાવ  / અભિનય , વર્તમાન  પત્રો જ્યાં સુચના / માહિતી / સલાહ -સંદેશ આપવામાં આવે છે , જે છેતરનાર છે / ખોટી વાત ગળે ઉતારવાની રીત ના કારણે ) માયા હોય વ્યર્થ છે. All Knowledge, Daily Prayers, and Ancient Scriptures are Maya, the illusion / Anjan ; Anjan is that questioning and reasoning.

4) : : “अंजन पाती अंजन देव, अंजन હી करे अंजन सेव 
अंजन नाचे अंजन गावे, अंजन भेष अनंत दिखावे रे” : : : : “Anjan Patti , Anjan Dev, Anjan hee kare Anjan Sev(a) ; Anjan Nache , Anjan Gaave , Anjan Bhesh Deekhave Re.” : Anjan is A leaf 🌿 , Anjan is an enlightened Beings , Anjan is A served , and Anjan is A Servant.: : પુજા ની પત્તી અને પૂજ્ય દેવ માયા જ છે, માયા રૂપ પૂજારી માયા રૂપ દેવ ની દેવસેવા કરે છે. : : Anjan is A Singer and A Dancer, Anjan displays endless forms.: નાચે ગાય તે માયા , અનંત  વેશે માયા નું  જ પ્રદર્શન થયેલું છે. : : ::

5) : : ” अंजन कहां कहां लग केता, दान पुनि तप तीरथ जेता
कहे कबीर कोई बिरला जागे, अंजन चढ़ी अनंत ही डागे रे “: : “Anjan Kahan Kahan Lag Ke’ta ? Daan Puni Tapa Tirath Jeta;” : Up to Which limit Anjan has taken hold ? ( Even In ) Philanthropy, Holy / religious Deeds , Penance and Austerities and places of Pilgrimage, Anjan is Victorious.: : માયા વિશે કેટલે સુધી નું કહું ? ( માયા ના ) કયા / કેટલાં રૂપો નાં વર્ણન કરું ? દાન , પૂણ્ય, તપ, તીર્થ વિ. જે કંઈ છે તે બધું જ માયા છે. / Illusion અંજન હોય વ્યર્થ / નિરર્થક છે. : : ” Kahe Kabeer Koiee Birla jaage , Anjan Chhadhee Anant hee daage Re ” : Says Kabir, ” Only A Very Rare , Exceptional Awakens ; Anjan , The illusion has left endless strains. : : કબીર કહે છે, ” કોઈ વિરલા ને જ માયા સંબંધિત બોધ લાઘે છે અને તે જ માયા નો પરિત્યાગ કરી ને , માયા રહિત તત્વ / નિરંજન માં લય- લીન થઈ જાય છે. નિરંજન પ્રતિ તલ્લીન થાય છે / અનુરક્ત થાય છે / પ્રેમાસક્ત થાય છે.

રામ નિરંજન ન્યારા રે, અંજન સકલ પસારા રે. Ram Niranjan Nyara Re / Ram is Niranjan , Unmatched ; Manifesting entire Anjan . : સમસ્ત સંસાર માયા નો પસારો છે / માયા નો ફેલાવ્યો પ્રચાર છે. માયા રહિત રામ સમસ્ત જગત થી પરે છે / ભિન્ન છે 🪷🪷

4) Girdhar Brij dhar Murli Adhar Dhar : Krishna Bhajan by Bhakt Kavi Surdas : : Raag Darbari : : Vocal : Pt Kumar Gandharva : : : : https://youtu.be/DXwq5wv6Tmk?si=sgkjwCvY7dFPW2IT

Nain ghat ghatat Na Ek Dhari : By SURDAS

5) Nain Ghat Ghatat Na Ek Dhari : By Bhakt Kavi  SURDAS : Vocal : Pt Kumar Gandharva: https://youtu.be/YdvrNnGVnyw?si=jonVnJPmqGAbH3Cg

To A Sparrow : Francis Ledwidge : : Sparrow Poems : :

Ledwidge in uniform. : Francis Edward Ledwidge (19 August 1887 Janeville, Slane, County Meath– 31 July 1917 , Aged 29
Pilckem Ridge, near Boezinge, Passchendaele salient, Belgium. ) was a 20th-century Irish poet. From Slane, County Meath, and sometimes known as the “poet of the blackbirds”, he was later also known as a First World War war poet. He befriended the established writer Lord Dunsany, who helped with publication of his works. He was killed in action at Ypres in 1917. : : labourer and miner, he was also a trade union activist, and a keen patriot and nationalist, associated with Sinn Féin. He became friendly with a local landowner, the writer Lord Dunsany, who gave him a workspace in the library of Dunsany Castle, and introduced him to literary figures including William Butler Yeats, Æ and Katherine Tynan, with whom he had a long-term correspondence. He was elected to a local government post and helped organise the local branch of the Irish Volunteers. Strongly built, with striking brown eyes and a sensuous face, Ledwidge was a keen poet, writing where ever he could – sometimes even on gates or fence posts. : Dunsany later prepared his first collection of poetry Songs of the Fields, which successfully appealed to the expectations of the Irish Literary Revival and its social taste for rural poetry. : He did manage to act as a founding member with his brother Joseph of the Slane Branch of the Irish Volunteers (1914), a paramilitary force created in response to the founding of the Ulster Volunteers, who had sworn to resist Home Rule for Ireland even if it meant civil war. The Irish Volunteers were set up to fight the Unionists if necessary and to ensure that Home Rule would come to pass. : :  The Complete Poems of Francis Ledwidge, released in 1919, which went through at least three editions. : While  serving in the rank of lance corporal’s stripe one last time in January 1917, Ledwidge was killed in preparation for an assault during the earliest stages of the Third Battle of Ypres (July to November 1917), near the village of Boezinge, northwest of Ypres. A shell exploded beside Ledwidge and he was instantly killed. : According to a local folktale the ghostly apparition of Ledwidge appeared in Navan at the same time he died on the Western front. His ghost greeted a friend before fading away. Dunsany commented on the work with words such as:” [I was] astonished by the brilliance of that eye and that had looked at the fields of Meath and seen there all the simple birds and flowers, with a vividness which made those pages like a magnifying glass, through which one looked at familiar things for the first time.”: :
Irish Hedge Sparrow ( Photo ) : BirdWatch Ireland reports that House Sparrow is one of the top 20 most widespread garden birds in Ireland. It breeds around buildings, houses and farmyards, and small flocks can be found almost anywhere around the country.

To a Sparrow  : : By Francisco Ledwidge : : : :    To a Sparrow

Because you have no fear to mingle
Wings with those of greater part,
So like me, with song I single

Your sweet impudence of heart.

And when prouder feathers go where
Summer holds her leafy show,
You still come to us from nowhere
Like grey leaves across the snow.

In back ways where odd and end go
To your meals you drop down sure,
Knowing every broken window

Of the hospitable poor.

There is no bird half so harmless,
None so sweetly rude as you,
None so common and so charmless,
None of virtues nude as you.

But for all your faults I love you,
For you linger with us still,
Though the wintry winds reprove you
And the snow is on the hill.

— Francis Ledwidge

“To A Sparrow”, A 20 lines  Bird Poem By an Irish Poet  and Volunteer in British Army , Francis Ledwidge ( – 1917 )  is About bold,  fearless and lingerer,  non – migratory Sparrow Bird.: : : : 

Stanza 1 : : “Because you have no fear to mingle 1
Wings with those of greater part, 2
So like me, with song I single 3

Your sweet impudence of heart.”4  : : lines 1 To 4 : : : :

About the carelessness of The Sparrow “”hav(ing) no fear to mingle ” ( line 1 ) marked by improperly forward and bold behaviour which is called by The Poet Speaker,” sweet impudence of heart” ( line 4 ) : Here, The poet identifies with the bird   because the sparrow dares to claim its piece of sky from greater competitors , as said in, “.. . to mingle / Wings with those of greater part.” ( line 2 ) / So like me, with song I single ” ( line 3 ) : The courage and fearlessness despite the odds of the sparrow seem to attract  The poet Speaker in announcing solidarity with the Sparrow. : : : :

Stanza 2 : : “And when prouder feathers go where 5
Summer holds her leafy show, 6
You still come to us from nowhere 7
Like grey leaves across the snow.” 8 : : lines 5 To 8 : : : :

About The sparrow’s  hanging on with  a locale of The Poet While other birds migrate as said in, ” when prouder feathers go where / Summer holds her leafy show,” ( lines 5 & 6 ) , “still come(s) to us from nowhere / Like grey leaves across the snow”( lines 7 & 8 ) : Here, The Poet Speaker depicts a surprising virtue of being unexpected that is  observable in both The Sparrow as well as in an appearance of grey leaves on the whites of snow laden ground. Winter arrives at the locale and with that, prouder birds ought to have gone from the scene. The contrast between “leafy show” and grey leaves” lights up an important  aspect of the poem. :  The Sparrow has rejected the vanities of the prouder birds. : : : :

Stanza 3 : : “In back ways where odd and end go 9
To your meals you drop down sure, 10
Knowing every broken window 11

Of the hospitable poor.” 12  : : lines 9 To 12 : : : :

About an  eating eagerness Of The “Sparrow in the back ways” who “for sure drops down”( lines 9 & 10  )  “Knowing every broken window / Of the hospitable poor.” ( lines 11 & 12 ) : The Sparrow has to grasp h(is)er Meals quickly in limited time available. : : : : 

Stanza 4 : : “There is no bird half so harmless, 13
None so sweetly rude as you, 14
None so common and so charmless, 15
None of virtues nude as you.” 16  : : lines 13 To 16 ) : : : :

About naming the sparrow’s demerits and  inadequacy  which is flimsy. especially when The Poet Speaker repeats himself in line 14 as, “sweetly rude”.: In 1 St Stanza , The Poet Speaker  and bird both sing and  they both  “mingle wings” with larger birds but here approaching to less appealing features seems to dissociate The Poet from the bird. The sparrow is named as,  “half so harmless”, “sweetly rude”, “common and so charmless” and “of virtues nude”which are the ordinariness of The Sparrow , and the outcome in the Poem remains unbelievable. Moreover he doesn’t try to enumerate himself with such or any other similar faulty attributes. : : : :

Stanza 5 : : “But for all your faults I love you, 17
For you linger with us still, 18
Though the wintry winds reprove you 19
And the snow is on the hill.” 20 : : lines 17 To 20 : : : :

About recalling his solidarity and similarity with  the sparrow.  The Poet Speaker concludes his Sparrow  Poem by saying to his cheeky sweet  bird, ” for all your faults I love you, / For you linger with us still.” ( lines 17 & 18 ) : The quality which redeems the sparrow from all its faults is perseverance ( persistent  determination  ) and the quality of faithfulness. Afterall, The Sparrow Bird hangs on with h(is)er locale and social familiarity .: : : : ” Though the wintry winds reprove” ( being not in favour of ) h(im)er in the atmosphere of the ” snow in the hill.” : However, the poet refrains from clearly mention  to himself such quality. : :  This tenacious feature of quality is a reminder to us , we the readers ,  of the harsh circumstances of the poet’s short life, including the service to political ideals that would contribute to his sacrifice and death in 1917, as an Irish Volunteer / soldier with the British Army in the First World War. : : : : 🌨️❄️ ❄️🌨️

Several alliterations which animates in this remarkable Bird Poem are : : “half so harmless”, “drop down”, “prouder feathers”, “to mingle Wings”, “song I single”, wintry wind”. Also noteworthy  is the vowel that  sounds in some lines, such as the “o” in “Knowing every broken window/Of the hospitable poor.” : : : : 

Ledwidge’s Poetry is worth remembering his  forgotten talent as an observer of the Irish countryside. As the poet Bernard O’Donoghue writes in his entry on Ledwidge in the Oxford Companion to Modern Poetry: – “It is sad that his nature poetry has not been discovered by Clare’s readership”. :  : “To A Sparrow” pleases an admirer of John Clare and  a reader of Bird Poems. It has both  earthward , of Non – Migratory Nature  and mingling  Social Behaviour of The Sweet , Lovely,  Small , Brown Sparrow Bird are firmly run aground. : : : : 

” To A Sparrow”, A Bird Poem By Francis Ledwidge, Information Appreciation and poem Analysis Presented by V Jayaraj Pune India April 1, 2024 : : : : : : : :

ચાલો સખી ! વૃંદાવન જઈએ, જિહાં ગોવિંદ ખેલે હોળી : નરસિંહ મહેતા : અમર ભટ્ટ : અતુલ દેસાઈ : ( 1 A ) : : ઓમ્ આચાર્ય : ( 1 B ) સખી સૈયર નાં ગીત : : Keisi Hori Machai ( Rag Kafi ) : Dr. Ashwini Bhide Deshpande : ( 2 ) : : Mohan Khelat Hori ( KATTHAK DANCE ) હોલી ગીત : Purva Shah & Her Nritya Akruti : ( 3 ) : :

સાંજ સમે શામળિયો વ્હાલો વૃંદાવનથી આવે રે
આગળ ગૌધન પાછળ સાજન મનમાં મોહ ઉપજાવે રે

મોર મુકુટ શિર સુંદર ધરિયો, કાને કુંડળ લહેકે
પહેર્યા પીતાંબર ફૂલની પછેડી, ચૂવા ચંદન મહેકે
સાંજ સમે શામળિયો…….

તારામંડળમાં જેમ શશિયર શોભે, હેમે જડિયો હીરો
તેમ ગોવાળામાં ગિરીધર શોભે, હરિ હળધરનો વીરો
સાંજ સમે શામળિયો……..

વ્હાલાજી નું રૂપ હૃદયમાં વસીયું, મનડું તે ધસીયું મારું
આળ કરી આલિંગન દીધું, તનમન મુખ પર વારુ
સાંજ સમે શામળિયો……..

વ્હાલાજીનું રૂપ મહાશુભકારી, રસિયા વીણ કેમ રહીએ,
નરસૈયા ચા સ્વામીની શોભા, નીરખી નીરખી હરખીએ
સાંજ સમે શામળિયો…….

— નરસિંહ મહેતા : : : : નરસિંહ મહેતા એ પ્રભાતિયાં અને ભક્તિ ગીતો સંખ્યામાં જુઓ તો ઓછાં લખ્યાં હતાં. નરસિંહ મહેતા નું કૃષ્ણ ભક્તિ ગાન કૃષ્ણ ની રાસલીલા ના પદો / ગીત માં વધારે સંખ્યામાં લખાયા, નિખરી ઉઠ્યાં છે ને ઉત્કૃષ્ટ રચનાઓ છે. : : ( એક આડવાત , શ્રી અમર ભટ્ટ કહે છે, : “નરસિંહ મહેતાના ‘હારસમેનાં પદો’માં કબીર, નામદેવ ને જયદેવનો નામોલ્લેખ છે. કૃષ્ણને એ વિનવે છે કે આ બધા સંતોને/ભક્તોને તેં કેટલું આપ્યું ને મને એક હાર તું નથી આપતો?-
‘દેવા! હમચી વાર કાં બધિર હોઈલા? આપુલા ભક્ત કાં વીસરી ગઈલા?
ધ્રુવ, પ્રહલાદ, અમરીશ વિભીષણ, નામાચે હાથ તે દૂધ પીઉલા.
મ્લેચ્છ જન માટે તેં કબીરને ઉદ્ધાર્યો, નામાચાં છાપરાં આપ્યાં છાહી
જયદેવને પદ્માવતી આપી, મુંને નાગર માટે રખે મેલ વાહી ‘)
ચાલો સખી વૃંદાવન જઈએ,
ચાલો સખી વૃંદાવન જઈએ.. .
જિહાં ગોવિંદ ખેલે હોળી.
જિહાં ( જ્યાં ) ગોવિંદ ખેલે હોળી.

ચાલો સખી! વૃંદાવન જઈએ – નરસિંહ મહેતા

સ્વરાંકન : : અતુલ દેસાઈ : : સ્વર:અમર ભટ્ટ

https://rankaar.com/blog/archives/2933/comment-page-1‌ અહીં ક્લિક કરીને સાંભળીએ : : : :



ચાલો સખી ! વૃંદાવન જઈએ,
જિહાં ગોવિંદ ખેલે હોળી;
નટવર વેશ ધર્યો નંદ નંદન,
મળી મહાવન ટોળી… ચાલો સખી !

એક નાચે એક ચંગ વજાડે,
છાંટે કેસર ઘોળી ;
એક અબીર- ગુલાલ ઉડાડે,
એક ગાય ભાંભર ભોળી… ચાલો સખી !

એક એકને કરે છમકલાં,
હસી હસી કર લે તાળી ;
માંહી માંહી કરે મરકલાં,
મધ્ય ખેલે વનમાળી… ચાલો સખી !

વસંત ઋતુ વૃંદાવન પ્રસરી,
ફૂલ્યો ફાગણ માસ ;
ગોવિંદ-ગોપી રમે રંગભર
જુએ નરસૈંયો દાસ… ચાલો સખી

“ચાલો સખી! વૃંદાવન જઈએ “– નરસિંહ મહેતા રચિત સખી સૈયર નું ગોપી ગીત છે. નંદ નંદન, ગોવિંદ, નટવર , વનમાળી તરીકે સંબોધિત  કૃષ્ણ ને વરેલી ગોપી ને વ્રજ / વૃંદાવન પંથકે ગોવિંદ દ્વારા દ્રશ્યાન્વિત હોળી જોવા જવા માટે નું આમંત્રણ આપ્યું છે. : ” જિહાં ગોવિંદ ખેલે હોળી; ” : : શ્રી  કૃષ્ણ ના બાલજીવન ની વિવિધ ક્રીડાં , રાસ ક્રીડાં ના વિદ્યમાન સ્વરૂપે Krishna’s pure loving devotion  સુધા – ભક્તિ દ્વારા રાસબિહારી અને / અથવા રાસ નંદિની / ગોપ-ગોપી ના એકાત્મક નર્તન રમતાં રમતાં , ગાતાં ગાતાં કે સાંભળતાં,  હરિ સંગે તદાકાર થવા નો અનન્ય લહાવો લેવા માટે / વહેંચવા  માટે,   પાછલાં એક હજાર વર્ષ દરમ્યાન સર્વોચ્ચ કલાભિજ્ઞતા સાચવનાર તદ્રૂપાનુભવ બનતો રહ્યો છે. : જેના નૃત્ય સ્વરુપો છે : Bharatanatyam, Odissi, Manipuri Raas Leela, Kuchipudi, and Kathak. : કથ્થક અને મણિ પૂરી રાસલીલા , વ્રજ ની રાસલીલા ના પ્રાદુર્ભાવ છે. કથ્થક અથવા નટવારી નૃત્ય ૧૯૬૦ માં કથ્થક નૃત્યાંગના / ગોપાંગના ઉષા શર્મા એ સશક્ત / પ્રચલિત કરેલ revivescent dance / નૃત્ય તરીકે સૌથી વધુ મહત્વનું અને જાણીતું છે. કૃષ્ણની રાસલીલા પુરી રાત્રી દરમિયાન રચવામાં આવતી જેને શ્રી કૃષ્ણ એક કલ્પ એટલે કે 4.32 billion years / અબજ વર્ષ ની અવધિ સુધી વિસ્તૃત  કરતાં. રાસલીલા ,  ઘેરી ઊંડી ભાવનાવાળું , વિલક્ષાણ / ચમત્કાર અને‌ રસિક શૃંગાર થી કંડાર્યું , ભૌતિકતા મધ્યે પાંગર્યા માનવીય પ્રેમની શ્રી કૃષ્ણ ને સમર્પિત અત્યાનંદ માં લીન – ઉર્મિલ , અને આધ્યાત્મિક / ઈશ્વર  પ્રેરિત આત્મા ની પ્રાચીનતમ અભિવ્યક્તિ છે :  Soul’s original, ecstatic spiritual love of Krishna, in his spiritual world, “Goloka” : : કૃષ્ણ – ઘેલી ગોપી ઓ બાળ બચ્ચાં , કુટુંબ જ્યાં ત્યાં છોડી દઈને , કાહના એ છેડેલી વાંસળીના સૂરો થી આકર્ષિત થતી વૃંદાવન સ્થિત નિધી – વન વચાળે  દોડતી પહોંચતી ,  કૃષ્ણ ને પામવા. :  નજીક સરકી આવે ત્યાં તો નટખટ કૃષ્ણ અદ્રશ્ય થઈ જાય અને વળી પાછો ક્યાંક પ્રગટ થાય  , વારંવાર અદ્રશ્ય થઈ ઘડી ઘડી પ્રગટ થયા કરે. કેવાં અદભુત દૃશ્યો રચાતા હશે ! ! સંખ્યાબંધ સ્વરૂપો ધારણ કર્તા શ્રી કૃષ્ણ માં દરેક ગોપીને પ્રેમ નિષ્ઠ શ્રદ્ધા સ્વરૂપ નો અપ્રતિમ અનુભવ થતો / સમજાતો. પ્રભુ મય થાવ પછી પણ પ્રભુ થી વિખુટા થવું પડે ; સાંસારિક જીવન પણ આમ જ તો જીવવાનું હોય !! નાછૂટકે જમના ના વહેતાં જળમાં સ્નાન કરીને છેવટે ગોપીઓ પ્રાતઃ કાળે સ્વગૃહે ચાલી આવતી.  : : ગ્રેહામ  સ્વિગ  ( Schweig, G.M (2005). Dance of divine love: The Rasa Lila of Krishna from the Bhagavata Purana, India’s classic sacred love story. New York: Princeton University Press  ) માં નોંધ કરી કહે છે, ” પ્રભુ  પ્રત્યે નું ઉત્કટ એકનિષ્ઠ સ્વાર્પણ , નહિ કોઈ દુન્યવી લાલસા ના ધજાગરા. ઉપરથી ઈશ્વર તરફથી ઉતરી આવતું અજોડ પારલૌકિક દ્રશ્ય : જ્યાં  પ્રભુ નિતાંત  ( સદૈવ ) દર્શનીય અને  મોહક મનોહર લાગે , વંદનીય  અને આરાધ્ય ; ગોવાળ જેની બંસી ની મોહક તાન અતી પ્રિય ભક્તો જો  ઢીલાં – ઢાલા હોય તો ટટ્ટાર થઈ આનંદિત બનીને નાચવા માંડે. રાસલીલા એ તો પ્રભુ એ સર્જેલું સર્વ શ્રેષ્ઠ ગાન Song of Songs છે. એજ રીતે જે રીતે બાઈબલના સોલોમન નું અપ્રતિમ સ્થાન ગણ્યું છે. વૈષ્ણવ  સંપ્રદાય માટે રાસલીલા છે, “crown-jewel of all acts of God”: મુગટ માં જડેલ કિંમતી  રત્ન” : :                                 

Radha Krishna, queen and king of Goloka. : : Goloka (Sanskrit: गोलोक) or Goloka Vrindavan (IAST: Goloka Vṛndāvana) is the celestial abode of the Hindu god Krishna and his chief consort goddess Radha. In the Bhagavata Purana, Krishna is portrayed as the highest person who resides in Goloka. : Goloka is often represented as the celestial realm containing flowing streams and lovely gardens, and is inhabited by cows and enchanting maidens – Gopis. Sanatan Goswami of Gaudiya Vaishnavism says, “Sri Goloka is considered the ultimate destination of spiritual endeavour.”: : To be limitless,  Both Vaikuntha and Goloka are considered to be Nitya Dhama (the eternal realm of existence) which are not prone to annihilation even after the whole cosmic dissolution. Krishna in his two-armed form eternally resides in the realm of Goloka and in his four-armed form, as Vishnu he eternally resides in the realm of Vaikuntha loka
Krishna and Radha dancing the rasalila, a 19th-century painting, Rajasthan

રાસ લીલા સમજીએ તો રાસ નો અર્થ થાય “દેવામૃત” જેની અંતર્ગત હોય માન્યતા  પ્રાપ્ત ભાવાત્મક વિશ્વાસ કે  પ્રીતિ નો વહાલો  “મીઠો સુસ્વર” / લહેજતદાર રસાસ્વાદ. : લીલા નો અર્થ થાય રમવું / સંગીત સાથે નૃત્ય કરવું. આમ રાસલીલા એટલે ” dance of divine love ” ગોવિંદ  – ગોપી એ ખેલ્યું પ્રેમ ગીત  Sweet Act of Krishna 💕💕

“ચાલો સખી વૃંદાવન જઈએ” , એ નરસિંહ મહેતાનું સખી સૈયર નું ગોપી ગીત છે. વસંતનું / ફૂલ્યા  ફાગણ માસ નું આ રાસ ગીત / એમાંથી વ્યક્ત થતા  હર્ષ આનંદ ની કડી ઓ શાસ્ત્રીય  રાગ અને તાલ સાથે અમર ભટ્ટ ના સ્વર માં ( 1 A ) સાંભળીશું. : : મથાળે  ક્લિક કરીને સાંભળો. : : : : https://youtu.be/k03GDu1WMpU?si=880uz1Mfi84UrdtX  અહીં ક્લિક કરીને સાંભળીએ : : ( 1 B ) સ્વર : ઓમ્ આચાર્ય : : ( released on 25/3/2024 )


Radha & Krishna along with other gopis dance during the raas celebration in Nagaon district of Assam. : : Performance in Vrindavan dance  tradition are famous throughout as an experience of the spiritual world. Rasalila performance was started by Swami Sri Uddhava ghamand Deva charya in the early 15th Century CE at Vashikaran in Vrindavan, Mathura. He was a prominent saint of the Nimbarka Sampradaya, and disciple of the world-renowned Swami Sri Hari vyasa Devacarya. The Vani literature of Vraja is the transcription of the songs that were heard by Swami Hariyana,  Devacarya and his Guru, Swami Shri Shri bhatta as they meditated on the Nritya Lila of Radha Krishna. These songs describe the eternal spiritual abode of Radha Krishna, the Sakhis and Nitya Vrindavana Dham – or Nikunja Dham. It became more prominent utsava in 16th and 17th century, when Mahaprabhu Shri Vallabhacharya and Vitthala natha gusaiji made it more popular.

Raas Leela in Manipuri classical Indian dance style  : : Vaishnavism of Manipur Raas Leela is depicted within Manipuri classical Indian dance and revolves around the story of love between Krishna and Radha, his divine beloved. This form of dance was started by Bhagya Chandra in 1779 and in some parts of India is still performed every year on Krishna Janmashtami (the festival to celebrate Krishna’s birthday). According to different traditions, the rasa-lila is performed either by boys and girls, or by girls only. The dance is performed holding dandi (sticks) and is often accompanied with folk songs and devotional music.
Krishna and Radha during Raslila in Assam

કોઈ પણ નૃત્ય રાધા – કૃષ્ણ ના પ્રેમ દ્રશ્ય વિના સંભવિત નથી.‌:  ઉડિયા નું ગીત : “राधा रानी शंगे नाचे मुरलि पानी..।”ની ઉપર વસંત  પંચમી થી હોળી સુધી નૃત્ય આયોજિત થતું હોય છે , ઓરિસ્સા માં જ્યાં  ભગવાન જગન્નાથની કથા ના આધાર ઓડીસી નૃત્ય શૈલી માં રજુ થતાં હોય છે. : જયદેવ ના  “ललित लवंग लता” ઉપર ના નૃત્ય માં , કૃષ્ણ  ગોપીઓ સંગ રાસલીલા માં મસ્તી ઉમંગ કરતાં વ્યસ્ત છે, ત્યારે દુઃખી મનોદશા થકી વિરહિણી રાધાજી નું ચિત્રણ છે. : હોળી નું મહત્વ ધૃપદ , ખયાલ, ઠુમરી માં જોવા મળે. કથ્થક  ની રચના‌ માં  ઠુમરી નો ભાવ વણી લેવામાં આવે છે, જેમ કે, “चलो गुइयां आज खेलें होरी कन्हैया घर..।”અને ધૃપદ ની બંદિશ, ” खेलत हरी संग सकल, रंग भरी होरी सखी।”  મણીપુરી માં ભાગવત, ગીત ગોવિંદમ અને  વિષ્ણુ પુરાણ ની કથા પર આધારિત  નૃત્ય રચનાઓ છે. यवशंग / હોળી રાધા કૃષ્ણ ના પાત્રો ના અભિનય થી સંચારિત નૃત્ય દ્વારા ઉજવવામાં આવે છે. पुंगचोलम મણિપુરી નૃત્ય વિધ્યા છે જે એકલ નૃત્ય  તથા બેલે ની જેમ રાધા કૃષ્ણ ના પ્રેમ દર્શાવે છે. : पुरुष संकीर्तन नृत्य “પ્રેમ થી જ જીવન” , અને “પુરુષ મિલન”  દર્શાવે છે. ફૂલો ની હોળી , પિચકારી હોળી, અબીર – ગુલાલ ની હોળી, વૃંદાવન  ની હોળી, આ બધું  કથ્થક નૃત્ય માં ભાવ – ભંગિમા ઓ  દ્વારા દ્રશ્યાન્વિત  કરાય છે. : રંગ , રસ ભર્યા નૃત્ય સુચવે છે કે નકારાત્મકતા ને નકારો. ભાઈચારો, પ્રેમ , અને સામુહિકતા ના પ્રતિક છે રાધા કૃષ્ણ અને ગોપ – ગોપીઓ. : : CLICK HERE In BELOW to listen to The HORI GEET ( Festival of Colours ) In KATTHAK DANCE Performed By PURVA SHAH & Her Nritya Akruti : “MOHAN KHELAT HORI” : : https://youtu.be/9GQbQDesG4Y?si=S4u13nQimm27J1Kk

” મોહન ખેલત હોરી “: કથ્થક નૃત્ય ગીત :  પૂર્વા શાહ : :

રાસ ગીત ના મુખડાની પંક્તિમાં ગોવિંદ ની હોળી જોવા જવા માટે નું આમંત્રણ સંગીતકાર શ્રી અતુલ દેસાઈ એ કાફી રાગ અને સાત માત્રા ના ઠેકા માં રચ્યું છે , જેની  સાથે ગીત નો ઉઘાડ નંદ નંદને “નટવર વેશ” ધર્યા નું અને નટવર ની આગેવાની હેઠળ મહાવન ટોળી ની દ્રશ્ય રચના નું કથન છે. નૃત્ય નો ઉત્તમ નટ તે નટરાજ જેનો પાઠ  ભજવનાર નટવર ( લાલ ) તરીકે શ્રી કૃષ્ણ સ્વયં સ્વાંગ ઉતારનાર છે. અભિનય નું સશક્ત પ્રાણવાન બળ નટવર વેશે તદ્રૂપવેશ. : : : : : : : : નરસિંહે જોયેલાં હોળીનાં જુદાંજુદાં દ્રશ્યો ત્રણ સ્ટાન્ઝા માં આઠ માત્રાના ઠેકામાં છે. નાટક ની જેમ અહીં દ્રશ્ય બદલવા તાલ બદલવાની ટેકનિક અતુલ દેસાઈએ સફળતાપૂર્વક અજમાવી છે.

પ્રથમ દ્રશ્ય : : ” એક નાચે એક ચંગ વજાડે,
છાંટે કેસર ઘોળી ;
એક અબીર- ગુલાલ ઉડાડે,
એક ગાય ભાંભર ભોળી… ચાલો સખી !” : : : :

“ચંગ વજાડે” કથન મુજબ ઘણું કરીને નરસિંહ મહેતા કહે છે કે, એક જણ “ચંગર” એટલે કે સુંદર થાળી નું તાલબદ્ધ બજવું  સિદ્ધ કરે છે ; બીજો એક જણ એ તાલ ઉપર નાચે છે. એવી જ રીતે અન્ય એક જણ અબીર – ગુલાલ ઉડાડે છે ; સાથે એક જણ “ગાય ભાંભર ભોળી” : તદ્દન ભોળાં ભાવમાં સાદું સીધું ગાન કરનારી ગોપી છે. એક જણ તો ગાંઠતો જ નથી : જે કોઈ ને પણ ગણકાર્યા વગર કેસર મિશ્રિત કેસરી રંગ નું પ્રવાહી છાંટે છે. : : : :

દ્વિતીય દ્રશ્ય : : ” એક એકને કરે છમકલાં,
હસી હસી કર લે તાળી ;
માંહી માંહી કરે મરકલાં,
મધ્ય ખેલે વનમાળી… ચાલો સખી !” : : : :

” એક એક ને કરે છમકલાં,” માં અભિપ્રેત છે નજીવું તોફાન , જે લાંબુ  ખેંચાવા નું નથી. : ” કર લે તાળી” માં અભિપ્રેત છે , હથેળી થી હથેળી અથડાવવી ; આપવાની / દેવા ની હોય કે લેવી / લેવાં ની / ઝીલવાની હોય , લાગવાની હોય કે વાગવાની હોય , એમાં સર્વ સંમતી કે હા માં હા ભરવાની છે ; જેમાં પટાકો ચોક્કસ સંભાળશે.  વાહ વાહ રે ભાઈ , જય જયકાર: કો’ની પ્રશંસા ? શ્રી કૃષ્ણ ની ! !  : : “માંહી માંહી કરે મરકલાં” , એટલે કે અંદરો અંદર મોં ના ચાળા  /  મલકાટ / હાસ્ય વેરી રહ્યાં છે. આ બધાં એ બનાવ્યાં કુંડાળાં ની “મધ્ય ખેલે વનમાળી” : અલબત્ત મંદ મંદ હાસ્ય વેરતાં વન ની માળા પહેરી છે તે શ્રી કૃષ્ણ. : : : :

તૃતીય દ્રશ્ય : : ” વસંત ઋતુ વૃંદાવન પ્રસરી,
ફૂલ્યો ફાગણ માસ ;
ગોવિંદ-ગોપી રમે રંગભર
જુએ નરસૈંયો દાસ… ચાલો સખી.” : : : :

સમસ્ત વૃંદાવન પંથકે વસંત  ઋતુ વ્યાપી વળી છે , ફાગણ માસ  ખીલ્યાં ફૂલો નાં ભરાવા થી ફૂલ્યો ફાલ્યો છે. પ્રફુલ્લિત થઈ આનંદ રેલાયો છે. ત્યારે પૂર્ણિમા ના દિન રાત ગોવિંદ – ગોપી ખુશાલી થી / રંગભર – આનંદિત થઈ ને હોળી ખેલી રહ્યા છે ; જે હરિભક્ત નરસૈંયો જુએ છે. : છેલ્લી કડી માં નરસિંહે સાક્ષીભાવે કૈંક જોયું એવો ભાવ છે, જે શ્રી હરિ નો રસકો છે, ગોપ – ગોપાંગના સાથે રાસ નૃત્ય કરી ને / ગાતાં  થયેલો હર્ષ છે.છેલ્લી કડીઓ રાગ બસંત બહાર ને પછી મૂળ કાફી પર આવી ચલતીમાં જ રાસ ગીત પૂરું થાય છે. : : : : 

‘ચાલો સખી’ એ શબ્દો જયદેવના ‘ગીતગોવિંદ’ની આ પંક્તિ યાદ કરાવશે –
चल सखि कुन्जम् सतिमिरपुंजम् शीलय नीलनिचोलम्॥

કથ્થક : હોળી નું કથાનક

” ચાલો સખી વૃંદાવન જઈએ, જિહાં ( જ્યાં ) ગોવિંદ ખેલે હોળી”, નરસિંહ મહેતા: સ્વર : અમર ભટ્ટ : સ્વરાંકન : અતુલ દેસાઈ : : સખી સૈયર નું રાસ ગીત : : આસ્વાદ કાવ્યાર્થ વિચાર વિ જયરાજ પૂણે ઈન્ડિયા : ફાગણ સુદ પૂનમ : હેપ્પી હોળી / માર્ચ ૨૪, ૨૦૨૪ : ધૂળેટી : માર્ચ ૨૫, ૨૦૨૪ : : : : : : : : : : :

” કૈસી સોરી મચાવી , અચરજ લખીયો ન જાય ” : : HOLI IN RAG KAFI : By Vidushi Dr. Ashwini Bhide Deshpande : : CLICK HERE In BELOW to listen to The Holi Song :

https://youtu.be/PsQLtFedEuU?si=L6PMGg8lM1Lx2wcd

The Sparrow : Paul Laurence Dunbar : : Bird Poems : :

Paul Laurence Dunbar ( June 27, 1872 , Dayton , Ohio – February 9, 1906 , Dayton, Ohio ) : one of the first African American poets to gain national recognition. Dunbar would draw on their Parents stories of enslavement and plantation life throughout his writing career. By the age of fourteen, Dunbar had poems published in the Dayton Herald. : In his free time, he read the works of the Romantic poets, including John Keats and William Wordsworth, as well as the works of the American poets John Greenleaf Whittier and Henry Wadsworth Longfellow.  : He took a job as an elevator operator in the Callahan Building in downtown Dayton. In 1893, Dunbar self-published his first collection, Oak and Ivy. To help pay the publishing costs, he sold the book for a dollar to people riding in his elevator.: By 1895, Dunbar’s poems began appearing in major national newspapers and magazines, including the New York Times. : William Dean Howells’s recognition in  Harper’s Weekly helped Dunbar gain national and international acclaim, and, in 1897, he embarked on a six-month reading tour of England. He also produced a new collection, Lyrics of Lowly Life (Dodd, Mead and Co., 1896). : he married the writer Alice Ruth Moore. While living in Washington, Dunbar published a short story collection, Folks from Dixie (Dodd, Mead and Co., 1898); a novel entitled The Uncalled (Dodd, Mead and Co., 1898); and two more collections of poems—Lyrics of the Hearthside (Dodd, Mead and Co., 1899) and Poems of Cabin and Field (Dodd, Mead and Co., 1899). He also contributed lyrics to a number of musical reviews. : Over the next five years, he would produce three more novels and three short story collections. : His more  collections include Lyrics of Love and Laughter (Dodd, Mead and Co., 1903); Howdy, Howdy, Howdy (Dodd, Mead and Co., 1905); and Lyrics of Sunshine and Shadow (Dodd, Mead and Co., 1903). These books confirmed his position as America’s premier Black poet. Dunbar’s steadily deteriorating health caused him to return to his mother’s home in Dayton, Ohio, where he died on February 9, 1906, at the age of 33.
A Sparrow builds a nest in a Traffic Light, Central Park , New York : : Photo : Pacific Coast News : Will you stop 🛑 in the name of LOVE 💕😘 Or will not stop driving and go on ? Human’s encroachment on places of birds nesting and breeding and neglecting , more such commonplace will be explored by the Birds around us. : March 20, World Sparrow Day. Attention to Sparrow ‘s Chirr up. . .

The Sparrow : : By Paul Laurence Dunbar
( 1872 –1906 ) : : : :
A little bird, with plumage brown,
Beside my window flutters down, 2
A moment chirps its little strain,
Ten taps upon my window–pane, 4
And chirps again, and hops along,
To call my notice to its song; 6
But I work on, nor heed its lay,
Till, in neglect, it flies away. 8

So birds of peace and hope and love
Come fluttering earthward from above, 10
To settle on life’s window–sills,
And ease our load of earthly ills; 12
But we, in traffic’s rush and din
Too deep engaged to let them in, 14
With deadened heart and sense plod on,
Nor know our loss till they are gone. 16

— Paul Laurence Dunbar

“The Sparrow”, A 16 lines  Bird Poem in the rhyme scheme of AABBCCDD EEFFGGHH, By Paul Laurence Dunbar ( 1872 – 1906 ) is About how the people of our modern day society ignore the simple wonders around them, such as the song of a bird, due to the distractions in their life.. In the first stanza of lines 1 To 8 , The Poet Speaker tells of one chirping bird that he has ignored. In the second stanza of lines 9 To 16 , The Poet Speaker explains the metaphorical meaning of birds. A Sparrow bird comes to the window but The Poet Speaker  ignores h(is)er  song. Afterwards, he emphatically conveys that yes, the people tend to  ignore the birdy message of peace, hope and love and the necessary support of life is lost. : :  The individual has to find an evidence of bird’s behaviour as well as man’s neglect of nature’s beauty before it’s too late for these wonders are gone. He says, ” A moment chirps its little strain, 3 ( chirps in melodious tune )
Ten taps upon my window–pane, 4 ( 10 gentle strike with light sound )
And chirps again, and hops along, ( pleasant behaviour Presented )
To call my notice to its song; 6
But I work on, nor heed its lay, ( don’t mind the pose the song created )
Till, in neglect, it flies away.”8 ( lines  3 To 8 ):

Dunbar says, “Nor know our loss till they are gone.” ( line 16 ) : He calls The Sparrows peaceful birds of love and hope ( line 9 ) : They come fluttering / flapping up and down earthward from above. ( line 10 ) / ” To settle on life’s window sills .” ( line 11 ) / And ease our load of earthly ills.” ( line 12 ) : Window 🪟 sill(s)  is a piece of wood prepared as long raised strip and placed at the  bottom / base of window  frame, as supporting ridge to opposing 🖼️ framework of a window. The Sparrow is settling on it which The Poet Speaker has called out ” life’s window sills”, because we are loaded with lots of ailments and complaining difficulties that has been termed as ” earthly ills”, and the Sparrow bird is provides  us showing something necessary , call it “life’s sills”, where we can place our load atleast for some time to feel relief  from its over- weight and thus ease our burden that would anyhow be carried on further after making or taking rest for a while. : :

But we remain distracted in ,” traffic’s rush and din” ( line 13 ) and our engagement is ” too deep to let them in” ( line 14 ) : We rush down our way in the speedy traffic, hurry up and make hot haste. We  “plod on”/’boom out’ through the road / in “traffic’s din.”( line 14 ) : We are so tired and aweary that we will walk through the traffic, slowly and even heavily,  recognise the intriguing  fatigue or “sense plod on”: With this “plod on” and “deadened heart 💜 we would not feel discomfort as we have become ‘dull and numb’. We are in such a hopeless condition that we will “not know our loss till they are gone.”( line 16 ) What we have lost are the necessity of sticking  to “peace, love and hope ” Which is a message of The chirping Sparrow. And our loss is inspite of The Sparrow’s attempt to attract us with a notice of attention. Our preference for an idea  that preoccupies  our  mind and holds the  attention to  our efforts  on coming through the daily chores to our busy life. Thus we ignore the little wonder around our life : : “A little bird, with plumage brown,
Beside my ( life’s ) window flutters down,” ( lines 1 & 2 ) Meaning our heart of life force beats rapidly. Stop 🛑 somewhere for a rest and listen to a SONG OF 💕💕 LOVE : : : :

“The Sparrow”, A Bird Poem By Paul Laurence Dunbar, Information Appreciation and poem Analysis Presented by V Jayaraj Pune India March 22, 2024 : : : : : : : :

વિશ્વ ચકલી દિવસ મુબારક : ૨૦ માર્ચ, ૨૦૨૪ : : મારે ફળિયે ચકલી બેસે એ મારું રજવાડું : રમેશ પારેખ : ( ૧ ) : : ચકલી બાઈ થી ચીં..  થઈ જાય તો આભ કહે ઈર્શાદ : અનિલ જોશી : ( ૨ ) : : ચકલીઓએ ચીડિયાં કર્યા રોષ માં બોલ્યો મોર : નિનુ મજમુદાર : ( ૩ ) : : ચકલી ની ચીં ચીં પર ઓવારી જાય મારી ઓસરી નો‌ થાક : હિતેન આનંદપરા : ( ૪ ) : : House  Sparrows ( Photos ) : Jaysukh Parekh & Nirav Parekh : Narrative Video ( 5 ) : : ચકલી કાવ્યો : : Bird Poems : :

https://youtu.be/vK16qKaE4ds?si=NFZIrApzjGQveqBj

મારે ફળિયે ચકલી બેસે એ મારું રજવાડું : : રમેશ પારેખ : : : : તારો વૈભવ રંગમોલ સોનું ને ચાકર ધાડું,
મારે ફળીયે ચકલી બેસે તે મારું રજવાડું,
તારે બોલે હાંફળ ફાંફળ ચાકર ઉઠે બેસે,
મારા ઘરમાં કીડી સુદ્ધા દમામપૂર્વક બેસે.

મારે ફળીયે ઝૂલે ઝાડની ઘટાદાર ખુશીયારી,
ખોલું ત્યાં આકાશ લાગલું દેતી ઘરની બારી,
જેવો મારો ઉંબર તેવું આડેઘડ પછવાડું,

મારે ફળીયે ચકલી બેસે તે મારું રજવાડું.

તારે ફળીયે તારો વૈભવ ખોંખારાઓ ખાય,
મારે પંખીના ટહૂકાથી અજવાળા ફેલાય,
સાત રંગના ઓડકાર તું સાવ એકલો ખાતો,
હું તો અકડેલઠટ્ઠ ડાયરા વચ્ચે મગન થાતો.

આવા મારા સાવ ઠોઠ જીવતરને શું શીખવાડું,

તારો વૈભવ રંગમોલ સોનું ને ચાકર ધાડું,
મારે ફળીયે ચકલી બેસે તે મારું રજવાડું,
– રમેશ પારેખ

“રંગમોલ” એટલે રાજા નો ભવ્ય રાજમહેલ જે તેના દીવાન ખંડ, આરામગાહ, સ્નાનાગાર, રસોઈઘર , મહેમાન ગૃહ, ભોગ વિલાસ  ના  સાધનો થી સંપન્ન અનેક ખંડ સમૂહ થી સજ્જ પ્રબુદ્ધ હોય . ખડે પગે ચાકર, ચાકરણી ની ફોજકશી , દોડધામ મચી હોય. જાણે  કે સોને થી દાંત ઘસાતા હોય એવું ચમક્યું વૈભવી ભવન તે રજવાડું – ધનાઢ્ય લોક નું ખર્ચાળ સ્મારક. આમ રંગમોલ ના વિદ્યમાને ( મારફતે ) અને એકબીજાને  લટપટ વળગ્યાં , સોનું વીંધ્યા ઘરેણાં થી લથબથ , અંગ ઉપાંગ દ્વારા રાજા રાણી ની અને એમના કુંવર  કુંવરી ની હયાતી સ્થાપિત થઈ કહેવાય. તેની સામે   કવિ શ્રી રમેશ પારેખ પોતાના ચકલી ગીત / કાવ્ય માં ફળીયે વસતી ઉદ્યમશીલ ચકલીઓના સમૂહ થી સુશોભિત રજવાડું,  કેવી રીતે કવિને અગ્રકર્તા / ‘આગળ રાખનાર’ કહ્યું સમજાવાય,  તે સૂચવે છે. મોજ મઝા લેતાં રાજા ના બોલ- હુકમ ખડે પગે બજાવતાં , હાંફળા ફાંફળા ચાકર ઘડી ભર શ્વાસ લીધો ન લીધો હોય તેમ દોડાદોડી કરતા હોય. જ્યારે કવિ ના ઘરે કીડીઓ પણ દમામ પૂર્વક બેસે એવો તો એનો દબદબો હોય, એવો રોફ જમાવ્યો હોય. ઘર તો એવું કે બારી ખોલતાં જ સામે , સાવ લગોલગ આકાશ દેખા દે. ઘટાદાર વૃક્ષ ની ડાળ ઝૂલે કે ખુશી ની વાત કહેતી ફરી વળે. ઉત્તરાંગ અને ભૂભાગ , આગળ નું કે પાછળ નું સ્થળઃ આડેધડે / એક સરખો અવકાશ ધરાવે. અહીં સ્થિરતા નો બોધ ચીંધ્યો છે. કવિ દ્રષ્ટિએ નિરખ્યું સમતોલપણું . . હોવાં નો અને બતાવવા નો તફાવત નથી. ધન ની મજા ના પ્રદર્શન ની / વૈભવી દેખાડાં ની શી અસર વર્તાય !? ચકલીઓનાં રજવાડી રોફ ની હાજરી, પંખી ના ટહૂકા થી ફળીયે ફેલાતું અજવાળું થાય તેમાં સમાયેલી છે. સાત રંગના શાહી ઓડકાર ખાવાં નો નિર્દેશ રસોપભોગ નો ભૌતિકતા નો ભાગ -ઉઘાડો,  એકલખાયું – આપમતલબી સ્વાર્થત્વ ; જ્યારે કવિ નો કાવ્યગત રસ નો અનુભવ , એસ્થેટિક પ્લેઝર. .  સર્જકે અનુભવી હોય એવી સંવેદનાનો લહલહ લહાવો લેતું કવિ મન , ગમ્મત સાથે જામેલા અકડેલ – ઠઠ્ઠ ડાયરા વચ્ચે મગન રહેલું છે. / મશગૂલ થયેલું છે. કવિ નો જન્મારો , ફળીયે બેઠી ચકલીઓના રજવાડે , પ્રકૃતિ પરાયણ રહીને એકાગ્ર આત્મ –ચિંતન માં તૃષ્ટિ માનશે. એવાં સંતોષ  સાથે જીવવાનો છે. : એમાં  છે, પ્રકૃતિ ના તત્ત્વો ઉદ્દેશ રૂપ વિવેક જ્ઞાન કવિ સર્જીત  કાવ્ય બાની ને આપશે એવી ધારણા ; એવી ખુશીયારી સાથે,  ફળીયે થી લહેરાતા ઘટાદાર વૃક્ષ કને થી મળી તે સાનંદ સંમતિ. . કવિતા  ના સર્જન ની અંતર્ગત પ્રકૃતિ ની સહર્ષ અનુમતી રહી હોય જડતાથી ભર્યું કરડુ અને ઠોઠડું જીવતર  આથી વિશેષ વળી શું શીખવાનું !? !? : : : : ” મારે ફળીયે ચકલી બેસે તે મારું રજવાડું”, ચકલી ગીત / કાવ્ય, : કવિ શ્રી રમેશ પારેખ : : આસ્વાદ કાવ્યાર્થ વિચાર: : વિ જયરાજ પૂણે ઈન્ડિયા : : વિશ્વ ચકલી દિવસ મુબારક : માર્ચ ૨૦, ૨૦૨૪ : : : : : : : :

૨) : : “ચકલી બાઈ થી ચીં..થઈ જાય તો આભ કહે ઈર્શાદ” : અનિલ જોશી : : : :                                                             કોઇ ગઝલના ગિરનારી ગઢ કોઇ ગીતના ગઢવી છે.
પોપટલાલને ભગવદ્ ગીતા તરન્નુમમાં પઢવી છે.

કોયલ ટહુકે આંબાડાળે, દાદ નહિ ફરિયાદ,
ચકલીબાઈથી ચીં.. થઇ જાય તો આભ કહે ઈર્શાદ
માટીની સોડમને તારે કાગળિયામાં મઢવી છે?

સંત કબીરની કહી ગયા તે વાત બહુ અલગારી છે,
દોરાધાગા કરવા કરતાં ચાદર વણવી સારી છે.
આ તે કેવી મેડી છે જે વગર પગથિયે ચડવી છે?

કોઇ ગઝલના ગિરનારી ગઢ કોઇ ગીતના ગઢવી છે.
પોપટલાલને ભગવદ્ ગીતા તરન્નુમમાં પઢવી છે.

– અનિલ જોશી

” ચકલી બાઈ થી ચીં થઈ જાય તો આભ કહે ઈર્શાદ”, કવિ શ્રી અનિલ જોશી : : આસ્વાદ કાવ્યાર્થ વિચાર વિ જયરાજ પૂણે ઈન્ડિયા , પેન્ડિંગ.. .

ચકલીઓએ ચીડિયાં કર્યા રોષ માં બોલ્યો મોર : :  નિનુ મજમુદાર : : : :                                                                    કાગડાઓએ વાત માંડી પણ સુણનારાનાં સાંસાં
નીંદમાં હોલો ટાપસી પૂરે બગલો ખાય બગાસાં

ચકલીઓએ ચીડિયા કર્યાં રોષમાં બોલ્યો મોર
વાર છે હજી ઊંઘવા દો ને પાછલી રાતને પ્હોર

પારેવડાંએ ચાંચ મારી ને ખેંચી કિરણ દોર
હંસલાઓએ હાર ગૂંથ્યો ને તેડવા ચાલ્યા ભોર

મરઘો મુલ્લાં બાંગ પુકારે જાગજો રે સહુ લોક
બંદગી કરે બતક ઝૂકી કોયલ બોલે શ્લોક

તીડ કૂદી કરતાલ બજાવે ભમરો છેડે બીન
કંસારી મંજીર લઈને ભજનમાં તલ્લીન

રાત ગઈ જ્યાં મૃત્યુ જેવી સહુનાં જાગ્યાં મન
પ્રાણને પાછો દિન મળ્યો છે દુનિયાને જીવન

-નિનુ મઝુમદાર

“ચકલીઓએ ચીડિયાં કર્યા રોષ માં બોલ્યો મોર” : કવિ શ્રી નિનુ મજમુદાર : : આસ્વાદ કાવ્યાર્થ વિચાર વિ જયરાજ પૂણે ઈન્ડિયા : : પેન્ડિંગ . .  .

ચકલી ની ચીં ચીં પર ઓવારી જાય મારી ઓસરી નો‌ થાક : : હિતેન આનંદપરા : : : :                                                    

ચકલીની ચીંચીં પર ઓવારી જાય મારી ઓસરીનો થાક,
શૈશવ જો ઓચિંતુ આવી ભટકાય તો મારો શો વાંક?

ચહેરે કરચલીઓ વધતી જો જાય
તો હૈયે કરચલીઓ વધતી હશે?
હોડીની ઉંમર વધે તો વધે
પાણીની ઉંમર કંઇ વધતી હશે?

દરિયાના મોજાં પર બલિહારી જાય : ખારી બે આંખ.

ભીંતો અડીખમ ને વૃક્ષો અડીખમ
તોય જુઓ કેટલો છે ફેર,
એક ઉપર માણસનો થપ્પો લાગે
બીજા પર કુદરતની મ્હેર.

ઝાડ પરના માળામાં સંસારી થાય, બે ટહુકા બે પાંખ.

“ચકલી ની ચીં ચીં પર ઓવારી જાય મારી ઓસરી નો‌ થાક “: કવિ શ્રી હિતેન આનંદપરા : : આસ્વાદ કાવ્યાર્થ વિચાર વિ જયરાજ પૂણે ઈન્ડિયા પેન્ડિંગ .. .

Oriole Poems : Various Poets : : Bird Poems : :

Sir Oriole : : By Amos Russel Wells

▼
“This is a merry world,
Truly a jolly world”—
So sings the oriole.
He is a winged flame,
He bears a lighted breast,
Sunshine incarnated.
His is a swinging song,
His is a swinging nest,
His is a swinging flight.
Ever a-tilt is he,
Tilting at gloominess,
Happy Sir Oriole

* * To an Oriole : : By Edgar Fawcett

▼ Full Text
How falls it, oriole, thou hast come to fly
In tropic splendor through our Northern sky?
At some glad moment was it nature’s choice
To dower a scrap of sunset with a voice?
At some glad moment was it nature’s choice
To dower a scrap of sunset with a voice?
Yearning toward Heaven until its wish was heard,
Desire unspeakably to be a bird?

* * * Pending : .. .

The Baltimore Oriole : Thomas Hill : Bird Poems : :

The Baltimore Oriole : : By Thomas Hill

▼
O golden robin! pipe again 1
That happy, hopeful, cheering strain!
A prisoner in my chamber, I
See neither grass, nor bough, nor sky;
Yet to my mind thy warblings bring,
In troops, all images of Spring;
And every sense is satisfied
By what thy magic has supplied. 8
As by enchantment, now I see, 9
On every bush and forest-tree,
The tender, downy leaf appear,—
The loveliest robe they wear. 12
The tulip and the hyacinth grace 13
The garden bed; each grassy place,
With dandelions glowing bright,
Or king-cups, childhood’s pure delight,
Invite the passer-by to tread
Upon the soft, elastic bed,
And pluck again the simple flowers
Which charmed so oft his younger hours. 20
The apple orchards all in bloom,— 21
I seem to smell their rare perfume.
And thou, gay whistler! to whose song
These powers of magic art belong, 24
On top of lofty elm I see 25
Thy black and orange livery —
Forgive that word! A freeman bold,
Of choice thou wearest jet and gold,
And no man’s livery dost bear,
Thou flying tulip! free as air! 30
Come, golden robin! once again 31
That magic, joy-inspiring strain! 32

“The Baltimore Oriole”, A 32 lines , Bird Poem By Thomas Hill is About The Poet Speaker’s conversation with The “Golden Robin”with a request to “pipe again”: : : : : : : : 1) lines 1 To 8 : : that is, to sing again, “That happy, hopeful cheering strain!”, Meaning , The Golden Oriole is encouraged to exerting utmost / full capacity which is an act of  singing a song of melodic line(s) in tuneful 🎶 notes in succession. The Speaker is A ” prisioner in his chamber” and so unable to go out to nature to see the “images of spring, Viz. grass, bough or sky.” Yet to his mind the “warblings of The Baltimore Oriole” bring the  Springtime scenery in his mind “In troops” , that is , in rallying crowds the sight of which satisfy every sense, of hearing , seeing and smelling. This is by what The “magic”, The Oriole has supplied,  The circulation of the yodelling song has been what is desired, needed and in further support, in The Poet Speaker’s aloofly accomodating room. : : : :  

2) lines 9 To 12 : : The aforesaid ‘magical incantation’ induces 🤔 wonderful 👍 feeling of great liking from what The Poet Speaker sees on ” every bush and forest trees,” / The “tender , downy ( soft hairy & fluffy ) leaf appear — ( flowing gracefully  ) like  / The loveliest Robe / ( gown or waistcoat )they wear.”He pictures the  beauty of flowers of grace Viz. Orange “Tulips” , and  “Hyacinth” and further of bright “Dandelions and King Cups”.,and fragrance of blooms of the “Apple Orchards.” : : : :  

The Tulip ,  Tulipa × gesneriana : The Dallas ( U S )  Arboretum and Botanical Garden : : Tulips are spring-blooming perennial herbaceous bulbiferous geophytes (having bulbs as storage organs) in the Tulipa genus. Their flowers are usually large, showy, and brightly coloured, generally red, orange, pink, yellow, or white (usually in warm colours). They often have a different coloured blotch at the base of the tepals (petals and sepals, collectively), internally.
Tulips are perennial herbaceous bulbiferous geophytes that bloom in spring and die back after flowering to an underground storage bulb. Depending on the species, tulip plants can be between 10 and 70 cm (4 and 28 inches) high.
Cultivar of Hyacinthus orientalis : : Hyacinthus /ˌhaɪəˈsɪnθəs/  is a small genus of bulbous herbs, spring-blooming perennials. They are fragrant flowering plants in the family Asparagaceae, subfamily Scilloideae and are commonly called hyacinths (/ˈhaɪəsɪnθs/). The genus is native predominantly to the Eastern Mediterranean region and Afrotropical realm, although naturalized more widely. : : Hyacinthus grows from bulbs, each producing around four to six narrow untoothed leaves and one to three spikes or racemes of flowers. In the wild species, the flowers are widely spaced, with as few as two per raceme in H. litwinovii and typically six to eight in H. orientalis which grows to a height of 15–20 cm (6–8 in). Cultivars of H. orientalis have much denser flower spikes and are generally more robust.

3) lines 13 To 20 : : “The tulip and the hyacinth grace / The garden bed; each grassy place,” : The Poet Speaker narrates the elegance and beauty o movements or expression of the showy fragrant flowers of The Tulips and Hyacinth forming ” The garden bed ; each grassy place to grace. : :


Field with flowering dandelions, Tatarstan, Russia : The flower head is surrounded by bracts (sometimes mistakenly called sepals) in two series. The inner bracts are erect until the seeds mature, then flex downward to allow the seeds to disperse. The outer bracts are often reflexed downward, but remain appressed in plants of the sections Palustria and Spectabilia. Between the pappus and the achene is a stalk called a beak, which elongates as the fruit matures. The beak breaks off from the achene quite easily, separating the seed from the parachute.
dandelion flower head composed of numerous small florets : :  Taraxacum (/təˈræksəkəm/) is a large genus of flowering plants in the family Asteraceae, which consists of species commonly known as dandelions. The scientific and hobby study of the genus is known as taraxacology. The genus is native to Eurasia and North America, but the two most commonplace species worldwide, T. officinale (the common dandelion) and T. erythrospermum (the red-seeded dandelion), were introduced from Europe into North America, where they now propagate as wildflowers. The plant thrives in temperate regions and can be found in yards, gardens, sides of roads, among crops, and in many other habitats.  Both species are edible in their entirety.  The common name dandelion (/ˈdændəlaɪ.ən/ DAN-də-ly-ən; from French dent-de-lion ‘lion’s tooth’) is also given to specific members of the genus.
The seed head of a dandelion flower.

“With dandelions glowing bright,
Or king-cups, childhood’s pure delight,
Invite the passer-by to tread
Upon the soft, elastic bed,
And pluck again the simple flowers
Which charmed so oft his younger hours.”

Caltha palustris, known as marsh-marigold and KINGCUP is a small to medium size perennial herbaceous plant of the buttercup family, native to marshes, fens, ditches and wet woodland in temperate regions of the Northern Hemisphere. It flowers between April and August, dependent on altitude and latitude, but occasional flowers may occur at other times.: : Caltha palustris is a 10–80 centimetres (4–31+1⁄2 in) high, hairless, fleshy, perennial, herbaceous plant that dies down in autumn and overwinters with buds near the surface of the marshy soil.
A Caltha palustris flower and bud at the Ljubljana Botanical Garden in Slovenia. The generic name Caltha is derived from the Ancient Greek κάλαθος (kálathos), meaning “goblet”, and is said to refer to the shape of the flower.  The species epithet palustris is Latin for “of the marsh” and indicates its common habitatThe common marsh-marigold mostly has several flowering stems of up to 80 cm (31 in) long, carrying mostly several seated leaflike stipules, although lower ones may be on a short petiole; and between four and six (but occasionally as few as one or as many as 25) flowers. The flowers are approximately 4 cm (1+1⁄2 in) but range between 2–5.5 cm (3⁄4–2+1⁄4 in) in diameter. There are four to nine (mostly five) petal-like, brightly colored (yolk yellow, white or magenta), inverted egg-shaped sepals, each about 1.75 cm (3⁄4 in) but ranging from 1–2.5 cm (1⁄2–1 in) long, and about 1.33 cm (1⁄2 in), ranging from 0.75–1.75 cm (1⁄4–3⁄4 in) wide; they have a blunt or sometimes acute tip. Real petals and nectaries are lacking. Between 50 and 120 stamens with flattened yellow filaments and yellow tricolpate or sometimes pantoporate pollen encircle 5–25 free, flattened, linear-oblong, yellow to green carpels, with a two-lobed, obliquely positioned stigma, and each with many seedbuds. This later develops into a seated, funnel-shaped fruit .
Spring blossom background. : :  APPLE  ORCHARDS : Beautiful nature scene with blooming tree on sunny day.
Apple Trees In blossom in Orchard under a blue sky in spring time.

4) lines 21 To 24 : : “The apple orchards all in bloom,— 21
I seem to smell their rare perfume.
And thou, gay whistler! to whose song
These powers of magic art belong.”24  : : : : The Poet Speaker now narrates the Apple Orchards all in bloom in Springtime of Summer . He smells their rare perfume which holds his attention to a magic spell of absorption. He then suddenly relates it to gay whistler ! The Oriole , whose song engrossed him with the powers of magic art.. : : : :

A Path with the Apple Trees on either side of it. APPLE ORCHARD In Shimla, Himachal Pradesh, India. : : The story seems straight out of the Garden of Eden. Previously, apples were never grown in Shimla. They were imported from Japan and other places across the world. As part of his life experiments, a Philadelphia man, Samuel Evans Stokes sailed to India in 1904 in pursuit of a spiritual journey. In the 1920s, when the poverty-stricken Shimla was struggling under the colonial British rule, he decided to grow apples to look for a solution. A small village called Thanedar became the core of apple gardens in Shimla. Situated at 7000 ft above sea level, the small place comprising government buildings is surrounded by apple orchards on all sides. You can visit during the summer months when the crowd is less and the temperature is modest. : : Shimla is known for its abundance of apples and apple orchards. Some of them that you must visit is the Thanedhar apple garden and Kotgarh village. Each of these places is filled with the riveting aroma of the fresh produce, amid the ethereal views of the hill station. A visit to these apple gardens is a once-in-a-lifetime opportunity!
A good-sized American Elm, Ulmus americana, in Its whiskbroom shape. The American Elm is still a very common tree in Ohio, but big ones are scarce.

In 1928, Dutch Elm Disease ( DED ) was first detected in North America, and it spread like wildfire. It is caused by three species of microfungi, two of which afflict trees on this continent. The fungi is spread by a trio of bark beetles. Once a tree is infected, the tree attempts to thwart the spread of the invader by plugging its xylem channels, which transport various nutrients and water.  This ultimately fails, and the elm dies. Trees usually succumb before big size growth. It may be more difficult for the vector beetles to reach them.
Baltimore Oriole ‘s Nest : : A work of art indeed! The beautifully woven basket of a Baltimore Oriole, suspended from the elm’s slender branches.  A testament to the oriole’s basket-weaving skills.

There is no question that Baltimore Orioles have a propensity for siting their nests in the boughs of American Elms. Before DED,  on the continent and laid waste to our elms, this tree was  an usual street tree. Avenues and boulevards would be lined with elms, their overarching branches connecting to form a shady arbor over the roadway. The colorful orioles that graced the elms, delighting people with their musical flute like whistling and brilliant splashes of orange. A paper entitled The Nesting Habits of the Baltimore Oriole appeared in a 1930 issue (vol. 42:4) of the Wilson Bulletin. In it, the author describes nine nests that occurred along a street in Sigourney, Iowa in the summer of 1927 (pre-DED). Eight of the nests were located in American Elms. Such pro-elm favoritism was probably the rule in midwestern towns and cities prior to DED.

Why the orioles’ preference for elms? Probably for safety’s sake. The spindly, drooping ultimate branches of elms prohibit access to many predators. A raccoon would certainly never make it to a nest.  Nor would that most effective of avian nest predators, the black ratsnake,  Fortunately orioles have proven to be adaptive, and have jumped the arboreal ship to other trees for nesting purposes. A favorite is the Eastern Cottonwood, Populus deltoides.
The oriole’s intricate cup spawns one of the world’s most colorful blackbirds, named for the colors of the coat of arms of Sir George Calvert, who was the first lord of the Baltimore colony. The females, who one might argue do most of the heavy lifting in the oriole’s world, are much more muted in plumage than is this showy male.

The most of the Baltimore Orioles are now in the tropics of Central America where they will ride out the winter. Come late April, their cheery whistles will once again ring from the Ohio treetops, every bit the harbinger-of-spring.

5) lines 25 To 32 : : “On top of lofty elm I see 25
Thy black and orange livery —
Forgive that word! A freeman bold,
Of choice thou wearest jet and gold,
And no man’s livery dost bear,
Thou flying tulip! free as air! 30
Come, golden robin! once again 31
That magic, joy-inspiring strain!” 32 : : : :

In the final Stanza, The Poet Speaker narrates how he sees The “Baltimore Oriole” on top of “lofty elm tree”, a noble – looking tree ‘s prominent branch of  imposing hight standing out above others. He tells the Oriole, “your black ( crown- head )  and orange ( vest ) 🧡 livery”( a uniform ), which is an apparently seen appearance of the Oriole. As he realises that “black and orange livery” is an uniform worn by some menservants and chauffeurs and As The Baltimore Oriole he is speaking to, can never be , and is not a serf ( not bound to the feudal lord or his land ,and thus not a slave) ; he addresses The fearless , daring , and adventurous Songbird as A ” freeman bold “/ Of choice , your wearer jet and gold , that is, a jet – black 🖤 ( of the blackest black ) crown head and displaying colour of gold in the vest 🧡🦺 gold 🥇🪙 And “forget ( it )  his unintentional remark : : He further exemplifies that , yes , you will never wear no man’s livery / uniform. : : He then adds up one more flying colour , which is a tulip flower’s orange colour and titles The gay whistler Songbird  by ” free as air!” : : Finally at the  end of his talking, The Poet Speaker repeats once again with the words of  conversation he began with , ” Come, golden robin! once again 31
That magic, joy-inspiring strain!” 32 : : : :

“The Baltimore Oriole,” , A Conversation Poem and A Bird Poem By Thomas Hill , Information Appreciation and poem Analysis Presented by V Jayaraj Pune India March 13, 2024 : : : : : : : :

Bird Songs : Laura E Richards : : Bird Poems : :

Bird Song
by Laura E. Richards

▼
The robin sings of willow-buds,
Of snowflakes on the green;
The bluebird sings of Mayflowers,
The crackling leaves between;
The veery has a thousand tales
To tell to girl and boy;
But the oriole, the oriole,
Sings, “Joy! joy! joy!”
The pewee calls his little mate,
Sweet Phoebe, gone astray,
The warbler sings, “What fun, what fun,
To tilt upon the spray!”
The cuckoo has no song, but clucks,
Like any wooden toy;
But the oriole, the oriole,
Sings, “Joy! joy! joy!”
The grosbeak sings the rose’s birth,
And paints her on his breast;
The sparrow sings of speckled eggs,
Soft brooded in the nest.
The wood-thrush sings of peace, “Sweet peace,
Sweet peace,” without alloy;
But the oriole, the oriole,
Sings “Joy! joy! joy!”

“Bird Songs”, A Bird Poem By Laura E Richards is About Songs of the Various Songbirds, Viz. The Robin , The Blue Bird, The Veery, The Pewee, The Phoebe, The Warbler, The Cuckoo, The Grosbeak, The Sparrow , The Wood Thrush, and above all, The One and Only One , The Oriole whose Singing is All Joy ! Joy! Joy! The Poet Speaker has depicted an emblematic discription of the characteristics of each of the aforesaid Songbirds,  alongwith the lasting impressionistic impact  in the  form of  clear and telling images mentally registered by The Poet Speaker. However, the depictions come out like the act of pressing one qualitative qualification of joyous singing of The Oriole Bird as a Seal Of Hot -Wax  on or in to the surface of all other Songbirds. The Oriole Bird is A Winner for his one single quality and that one is, The Oriole Sings , Joy! joy! ( and ) joy! : : : : :

We will attempt to find the impacts , purposes and the undertones of the singing of all the other Songbirds  and the underlying meanings. : .. . Notes pending visit this post again later on to enjoy the appreciation of the poem V Jayaraj Pune India March 9, 2024 : : : :

The Oriole : Julian E Johnstone : : Bird Poems : :

Julian Eric Johnstone : An Author of ” Songs of sun and  shadow”, Song writer and A Singer : From his Facebook page.

The Oriole : : By Julian E. Johnstone

▼
A flash of light and a whir of wings,
A gleam of gold and a blush of red,
And adown the gloom like a star it sped;
Adown the green and the trees atween,
Like a feathery fire it swiftly fled,
With an ebon back, and a golden throat,
And a palpitant, pulsatile, passionate note,
That out on the air like a bubble doth float
Or a golden girl in a golden boat.
A gorgeous creature, a globe of fire,
A thing all splendor and love and light;
A robin begot in the rainbow bright
Or the western skies when the sunset dyes
The wings of the birds that pass in flight
Through the ruby gates, and the portals wide,
Till tipped with vermilion, and dipped in a tide
Of purple and gold, they glimmer and glide
Through the sky, as bright as a bloomy bride.
An orange-musk in the twinkling dusk;
A topaz throbbing with golden fire;
Sweet music shaken from Heaven’s lyre,
And turned in the night to crimson bright,
And gold like the yellow light of a pyre,—
A glimmering, shimmering, beautiful thing,
With a voice like a pearl in a simmering spring,
A diamond flitting on glittering wing,
That ever of Heaven doth heavenly sing.

“The Oriole”, A Bird Poem By Julian E Johnstone is About a discription of “The Oriole” the “gorgeous”Bird, and about singing. : : Notes for each of the lines Pending visit this post again later on to enjoy the appreciation of the poem V Jayaraj Pune India March 6, 2024 : : : :

The Oriole : Harriette G Pennell : : Bird Poems : :

The Golden Oriole Over her Eggs in Brood

The Oriole : : By Harriette G. Pennell

▼
Hark, ’tis the oriole’s song,
Sweet, worshipful, deep in delight;
There’s a spell divine in the radiant voice,
Outbreaking from morn till night!
O sweet in the flush of dawn
Comes the golden melody;
And for lonely shadows no place is found
In the message he sings to me!
Then the voice like a spirit floats
And breathes on the charmed air;
Till the long spring days more blissful seem,
And the sunny world more fair.
O creatures of life and beauty!
O voice divine and dear!
We know when we hear thy sweet notes ring,
That the perfect summer’s near!

“The Oriole”, A Bird Poem By Harriette G Pennell is About The Golden Oriole ‘s “Sweet , worshipful, song , deep in delight.” The word , “deep” marks the song’s effects of happiness in its intense and profound extremes. The Poem starts with The Poet Speaker’s  telling his reader imperatively , to “Hark”, that is,  it’s  must to have to listen to the bright 🌞”divine”🌞  experience in the “Oriole’s “radiant voice,.. .  outbreaking from “morn(ing) to night!” : : The “golden melody comes sweet in the flush of dawn,” , that is, a sudden outpouring of melody which is an unrestrained expression at its peak with the first light of the day , “dawn” : : The said experience of a listener involves lights and lights alongwith “spiritual message” in singing, and “no place for the shadow.” 🌞 😎 The listener becomes light and gets through his consciousness or emotions as The Poet Speaker conforms to, in his words, ” the voice like a spirit floats
And breathes on the charmed air;”: : The bright radiant voice becomes adrift on the lovely captivating “charmed air / Till the long spring days seem more “blissful” , that is, completely happy and contented. Such is a “divine voice” so “dear” to him as if heaven is walking on air. The atmosphere seems having a lot of sunshine , bright and pleasant promoting a feeling of cheer.: And the “sunny world more fair”, more clean and clear. : : The “sweet notes” 🎶 🎵 of creation calling is heard throughout the day and night in the Spring  Everywhere which is a time to find mating love to be followed by laying eggs, and  their hatching to bring  the new avian life of the young ones beautifully raised by “The Oriole” Birds during  the next season of summer .⛱️ 🌞 : : That’s why The sensible  Poet Speaker says, “O creatures of life and beauty!
O voice divine and dear!
We know when we hear thy sweet notes ring,
That the perfect summer’s near!” : : : :

“The Oriole “, A Bird Poem By Harriette G Pennell Information Appreciation and poem Analysis Presented by V Jayaraj Pune India February 29, 2024 : : : : : : : :

National Science Day is celebrated annually on February 28th in India ( since 1987 ) to commemorate the discovery of the Raman Effect by Sir C. V. Raman in 1928 ( ” a scattering of light in inelastic collisions with molecules.. meaning that there is an exchange of energy and a change in the light’s direction. This phenomenon occurs when a photon (particle of light) interacts with a molecule and excites it to a higher vibrational or rotational energy state.The change in frequency of the scattered light is called the Raman shift.  ) This scientific discovery earned him the Nobel Prize in Physics in 1930. By analyzing the Raman shift, scientists can identify the molecule and study its structure, composition, and other properties. Applications of the Raman Effect : : Material analysis:  in various fields like chemistry, biology, geology, and medicine. : Drug discovery and development : involved in biological processes. : Environmental monitoring: pollutants in air, water, and soil. : Forensic analysis: Of substances and materials at crime scenes. : Food safety:  food contaminants and adulterants.: Art restoration:  Composition and Age of art and find forgeries. : : The theme for National Science Day 2024 is “Indigenous Technologies for Viksit Bharat”.

Dr. C. V. Raman Born to Tamil Brahmin parents. : Sir Chandrasekhara Venkata Raman FRS ( /ˈrɑːmən/;  7 November 1888 – 21 November 1970 , At Age 82 years ) Awarded , Bharat Ratna (1954)
Lenin Peace Prize (1957 ) Doctoral students :
G. N. Ramachandran
Vikram Ambalal Sarabhai , Shivramkrishnan Panchratnam. : : : : P. M. Mrs. Indira Gandhi announced on mourn for  CV Raman’s death , saying, ” He was the greatest scientist of modern India and one of the greatest intellects our country has produced in its long history. His mind was like the diamond, which he studied and explained. His life’s work consisted in throwing light upon the nature of lights, and the world honoured him in many ways for the new knowledge which he won for science”
Raman at the 1930 Nobel Prize Award Ceremony with other winners, from left C. V. Raman (physics), Hans Fischer (chemistry), Karl Landsteiner (medicine) and Sinclair Lewis (literature)

Science Day , Areas Of Focus : : 1) Climate change : To mitigate impacts of climate change, promote renewable energy sources. When will you accept Electric ( Battery Operated ) Car ? In place of Petrol Car ?  : : 2) Resource depletion :  In Water , Energy and Food. : : 3) Environmental degradation : Implementation in poll control , Waste management, and biodiversity conservation. 4)  Sustainable Development : Involve Science and Technology to gain prosperity alongside protection of environment.

WE MUST : : Recognize the contributions of scientists.
Highlights the importance of scientific temper: Encourages critical thinking and problem-solving skills.
Encourages young people to pursue careers in science and technology: The day aims to inspire the next generation of scientists and researchers.

practically think about the role of science in our lives. Ask questions, and be curious about things happening around. We are moving towards the artificial intelligence era, this is the time to get yourself closer to science and experience the magic of science and technology. Rise and shine, see the sun, and explore the science around us. : : Visit Museums, Science Centre, Watch documentaries alongwith your Children to broaden their scientific knowledge and perspectives. Encourage the students to envision themselves as future innovators and contributors to scientific progress and discoveries.

GREETINGS  To Teachers, Students , Parents and Friends For HAPPY SCIENCE DAY : : 28 February, 2024 : : : :

Design a site like this with WordPress.com
Get started